วุ่นวายมากมายแต่พอทำแล้วก็มีความสุขมากขึ้น
สวัสดีครับทุกๆท่าน ก่อนอื่นก็ขอแนะนำตัวเองกับทุกๆท่านกันก่อนน้าครับ
       ผมชื่อ พชร (พด - ชะ - ระ) ยามมีสิน ชื่อเล่นว่า ต๊อก ครับ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม จังหวัด นนทบุรี ตอนนี้อยู่ ม.4 แล้วครับ ก่อนอื่นก็ต้องบอกก็ว่าจริงๆแล้วเรื่องการเขียนบล็อกนี้ผมอยากจะทำมานานมากแล้วหละครับแต่ไม่มีโอกาสที่จะได้เขียนซักที เพราะผมเองมีงานเยอะและยุ่งมากๆ เลยครับ อิอิ หลายๆท่านคงจะสงสัยว่าเป็นนักเรียนจะมีงานยุ่งวุ่นวายอ่ะไรนักหนาใช่มั๊ยครับ ผมตอบให้ฟังครับ เพราะผมเป็นเด็กกิจกรรมไงครับ ที่ชอบทำกิจกรรมต่างๆของโรงเรียน แต่ตัวผมไม่ค่อยชอบทำกิจกรรมเรื่องวิชาการเท่าไหร่นัก ดังนั้นกิจกรรมที่ผมเลือกทำนั้นก็คือ กิจกรรมลูกเสือ ใช่ครับ กิจกรรมลูกเสือกองพิเศษของโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม เป็นจุดเริ่มต้นในการทำงานของผมครับ เพราะผมทำกิจกรรมลูกเสือกองพิเศษนี้มาตั้งแต่ตอนอยู่ม.ต้นจนถึงปัจจุบัน เพราะ ผมคิดว่ามันเป็นกิจกรรมที่สนุกมากและสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับผม ( ไว้เราจะมาคุยกันในโอกาศต่อไปนะครับ )และเป็นผลจากการที่รู้จักและสนิทสนมกับ อาจารย์ธรรมสถิต โรหิตเสถียร (ซึ่งตอนนั้นท่านดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์หัวหน้าระดับม.1) จึงทำให้ผมได้มีโอกาสเข้าไปทำงานในห้องบริหารกิจการนักเรียน ( ห้องปกครอง )อยู่บ่อยๆ และในตอนนี้ปิดเทอมใหญ่ช่วงม.2 ผมได้มีโอกาสไปร่วมงาน ชุมนุมลูกเสือ ณ จังหวัด ตรัง และค่ายนี้เองเป็นเหตุให้ผมได้ทำงานกับ อาจารย์ไพฑูรย์ ใจเที่ยงธรรม ( อาจารย์หัวหน้าระดับม.6 ) เพราะท่านเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของชมรมศูนย์ข่าวเยาวชนไทย ของ โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม การไปงานอะไรก็ตามต้องถ่ายรูปเพื่อเป็นหลักฐานการปฏิบัติงานของอาจารย์และการร่วมกิจกรรมต่างๆของนักเรียน แต่งานนี้เป็นงานระดับชาติและท่านผู้อำนวยการ จารึก ศรีเลิศ ท่านได้ไปร่วมงานด้วย ท่านจึงมอบหมายให้ชมรมศูนย์ข่าวเยาวชนไทยติดตามไปทำข่าวด้วย แต่เด็กที่ทำหน้าที่ในชมรมศูนย์ข่าวเยาวชนไทยไม่มีใครว่างจึงทำให้อาจารย์ไพฑูรย์ ( ป้าอ๊อด ) ต้องมาว่ายวานผมให้ช่วยทำที และตั้งแต่นั้นมาก็ช่วยกันมาจนถึงปัจจุบัน ... และกิจกรรมสำคัญที่ทำให้ผมต้องวุ่นวายมากมายแต่พอทำแล้วก็มีความสุขมากขึ้น นั้นก็คือ กิจกรรม เพื่อนที่ปรึกษาแก่เพื่อน ( YC : Youth counseling ) ซึ่งพอมาทำกิจกรรมนี้ก็ทำให้ผมรู้จักอีกหนึ่งท่านคือ พี่อ้วน หรือ คุณ แววรุ้ง สุบงกฎ ที่เป็นคนที่สอนการบวนการทำงาน วิธีการให้คำปรึกษาและอะไรหลายๆอย่างกับตัวผม แต่ก็เพราะความวุ่นวายที่ทำให้เกิดความสุขขึ้นนี้แหละมันสอนอะไรหลายๆอย่างกับผม ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเอง ความคิดและอะไรอีกมากมายในตัวของผมเอง และมันยังสอนให้ผมรู้จักการแบ่งปัน การให้โดยไม่หวังผบตอบแทน ว่ามันมีความสุขอย่างไร ...
     อุ๊ย! เผลอแป๊บเดียวพิมพ์ไปเยอะแยะมากมายเลย อิอิ เอาไว้โอกาสต่อไปเราคงไดมคุยกันอีกน้าครับ