ต้นมะพร้าวน้ำหอมหน้าบ้านพี่สาว (แด่คุณชุติมา ชัยมณี)

เสียงกุกกักของรอยเท้าที่เหยียบบนลงพื้นหญ้าและน้ำค้างดังขึ้นยามรุ่งสางบริเวณหน้าห้องพักของรีสอร์ทสักพัก

แล้วก็เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น ...

เจ้าของเสียงบอกว่า “ หนูรอพี่แล้วนะคะหน้าห้องไม่รู้ว่าพี่ตื่นนอนหรือยัง ? ”

เวลาตอนนั้นประมาณ 6.30 โมงเช้า ผมตื่นช้ากว่าปกติมาก

เพราะเมื่อวานวันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 ผมตื่นนอนประมาณตีสอง

เพื่อเดินทางมาแบ่งปันความรู้เรื่อง ‘ การสร้างและใช้แผนที่ทางเดินยุทธศาสตร์ ’ ให้เครือข่ายสุขภาพของโรงพยาบาลสุขภาพหัวถนน อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ให้ทันเวลาก่อน 8.30 น.

ระยะทางเกือบ 300 กิโลเมตรจากบ้านของผม และระยะเวลาที่ผมขับรถมาค่อนข้างช้าและนานต่อความไม่คุ้นเคย

และด้วยความไม่เคยชิน แต่ด้วยความมีน้ำใจของผู้คนในแต่ละสถานที่ที่ผ่าน

ทำให้ผมมาถึงจุดหมายปลายทางโดยสวัสดิภาพ

‘…รู้ว่าจะไปไหนแต่ไปไม่ถูก..ดีกว่า..ไปได้ทุกที่..แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหน.... ’

“ พี่พร้อมแล้วครับ ไปเลยนะครับ ”

เมื่อออกมานอกห้องก็พบเจ้าของเสียงคือ ‘ คุณหมอตุ้ม ’ ‘ คุณหมอโต้ง ’ และ ‘ น้องโละ ’ น้องสาว น้องเขย และน้องชาย ของพี่สาวของผม ‘ พี่ดอส...ชุติมา ชัยมณี ’

จุดหมายปลายทางของผม คือ บ้านพี่ดอส

พี่ดอส เป็นคนนางรอง แต่ไปอยู่จังหวัดเชียงใหม่นานหลายปี ย้ายติดตามสามีและลูก ๆ

ผมรู้จักพี่ดอสครั้งแรกจากการประชุมโดยบังเอิญเมื่อกลางปี 2553 ครั้งที่สอง มารับรางวัล R2 R ดีเด่นคนละสาขา ของ สวรส. และล่าสุดประชุมวิชาการสาธารณสุขที่จังหวัดภูเก็ต เมื่อประมาณเดือนสิงหาคม 2553 ที่ผ่านมา รวมแล้วเจอกัน 3 ครั้ง

การเจอกัน 3 ครั้งของผมและพี่ดอส ไม่ธรรมดาครับ สนิทสนมกันเอย่างรวดเร็ว

พี่ดอสเป็นพี่สาวที่แสนรัก และห่วงใยน้องชายอย่างผมมาโดยตลอด

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่า ...คนหนึ่งคน ต่างทิศต่างทางกันมาจะมีความรู้สึกที่ดีต่อกันโดยไม่มีเงื่อนไข ทั้งในเรื่องวัย อาชีพ และเพศ

และมีบันทึกที่เขียนโดย...อาจารย์กะปุ๋มที่เขียนถึงผมและพี่ดอสด้วยครับ

เรื่องเล่าจากภูเก็ต...

มีเรื่องที่ได้ใจข้าพเจ้ามากมายหลายเรื่อง โดยเฉพาะเมื่อทราบว่า...มิตรภาพแห่งความเป็นพี่น้องได้เกิดขึ้น เมื่อเครือข่ายคนหน้างาน R2R เจอกันอีกครั้ง ณ ภูเก็ต

"พี่ผมไม่มีเงินเยอะ ได้งบมาไม่มากพอที่จะจ่ายค่าโรงแรมนอนได้ แต่ผมก็อยากมาร่วมงานครั้งนี้"...

"ผมขอซุกนอนด้วยได้ไหม"...คือ คำพูดซื่อๆ ที่ออกมาจากใจของหมออนามัยท่านหนึ่ง ที่มีความมุ่งมั่นและจิตใจที่ดีงาม สิ่งใดประหยัดเงินให้หลวงได้ท่านทำ และน้อมลงทำ...ปรากฏว่าพี่ด้อทคำนวณและใคร่ครวญแล้วว่า น้องชายท่านนี้ควรจะได้พักในที่ที่สุขสบายทาง "ใจ" พี่ดอสจึงไม่ปฏิเสธ...

สำหรับข้าพเจ้าแล้วเรื่องเล่านี้ เป็นมิตรภาพที่งดงามมากของคนหน้างาน...เป็นพี่น้อง ร่วมผืนแผ่นดินเกิด…เป็นเครือญาติร่วมการเป็นมนุษย์...มนุษย์ผู้คิดทำสิ่งมีคุณค่าเพื่อผู้อื่น....นี่...เป็นอีกบุคคลที่เป็นมิตรอันงดงามของข้าพเจ้าและเรื่องราวประทับใจทุกคราที่ได้สัมพันธ์….

(สองพี่น้องแห่งตระกูล R2R http://gotoknow.org/blog/kapoomr2r/382896)

ดังนั้น ผมจึงอยากไปบ้านพี่ดอสมาก ๆ ไปพบครอบครัวของพี่สาวที่แสนอบอุ่น

ไปกราบสวัสดีคุณพ่อ คุณแม่ พี่ ๆ และน้อง ๆ ของพี่ดอส

ซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่มาก ผมสัมผัสถึงกลิ่นหอมพิเศษทุกครั้งเมื่อยามคิดถึง

กลิ่นหอมกรุ่นของความรักระหว่างครอบครัวที่มีต่อกัน

ความยิ่งใหญ่ของครอบครัวที่มีคุณค่างดงามราว ‘ ปราสาทปราสาทพนมรุ้ง ’

ที่ผมมองเห็นเบื้องหน้าไม่ไกลจากบ้านพี่ดอส

และเมื่อรอยเท้าเล็ก ๆ ก้าวแรกของผมที่ได้สัมผัส ผมมองเห็นต้นมะพร้าวน้ำหอมหน้าบ้านพี่สาว

ผมสัมผัสถึงกลิ่นหอมพิเศษอีกครั้งเมื่อยามคิดถึง

ต้นไม้ เปลนอน ภาพวาด และทุกทุกคนในบ้านของพี่ดอสช่างงดงาม และต้อนรับผมราวกับเป็นคนพิเศษอย่างไม่สามารถเปรียบปานได้เลย

ทำให้ผมสร้างคำมั่นสัญญาของผมเองไว้ว่า

...ขอเป็นน้องชายของพี่ดอสตลอดไป

และขอเป็นลูกชายของบ้านหลังนี้