งานปั้นโมเดลยังไม่คืบหน้าเลย ตั้งแต่ผมกลับมารายงานตัวกับสำนักงานควบคุมความประพฤติตั้งแต่วันที่ 16 พ.ย ที่ผ่านมา จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่ได้กลับไปอุบลอีกเลย วันนี้ผมจะเดินทางไปขอนแก่น เพื่อที่จะเข้าเยี่ยมนีโอ ในวันพรุ่งนี้ตอนเช้าจนกระทั่ง ห้าโมงเย็นคือกำหนดเวลาที่สถานสงเคราะห์ให้เยี่ยมได้ ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะเิดินทางไปอุบลต่อเลยดีมั้ย เพราะการขับรถไปบนเส้นทางที่เราไม่เคยไปตอนกลางคืนนั้นค่อนข้างจะลำบาก บางทีผมอาจจะเดินทางในตอนเช้าของอีกวันนั่นจะทำให้ผมถึงอุบลประมาณวันที่ 3 ธ.ค ผมขนไม้อัด เครื่องคอมพิวเตอร์ ไปด้วย คราวนี้กะว่าจะต้องอยู่ให้ได้ชิ้นงาน แต่ผมก็ต้องกลับโคราชอีกครั้งในวันที่ 25 หรืออย่างช้าก็วันที่ 26 เพราะผมต้องทำงานบริการสังคมวันที่ 27 ธ.ค
สิ่งหนึ่งที่ผมครุ่นคิดอยู่ในตอนนี้ก็คือ รายได้พิเศษระหว่างอยู่อุบล ผมมีเงินติดตัวอยู่ไม่มากแล้ว ผมคิดว่าจะหารายได้จากงานพิเศษหรือหาอะไรไปขายที่อุบลดี ผมเอา "มั่งมี(ชื่อรถปิคอัพของผม)" ไปด้วย อยากจะขายของตลาดนัดแต่ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะขายอะไรดี
โปรเจ็คของผมคงต้องหยุดชะงักสักพักหากผมไม่มีรายได้อะไรเลย ผมต้องหางานทำหลังจากที่หล่อไฟเบอร์ตัวรถเสร็จ ผมก็ต้องหาเงินมาซื้อมอเตอร์ไฟฟ้าเพื่อหาวิธีทำระบบขับเคลื่อน งานนี้ไม่ใช่งานหมูๆ มันไม่ใช่งานเล็กๆ ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ผมทำตามหนังสือที่ผมอ่าน "คิดใหญ่ไม่คิดเล็ก" ผมคิดการใหญ่ทั้งๆ ที่ถ้าดูสภาพตัวผมจริงๆ แล้ว โอกาสที่ผมจะทำสำเร็จในสายตาของคนอื่นๆ นั้นคงมีน้อยมากหรือถ้าพวกเขาจะซื่อสัตย์หน่อยก็คงบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย ผมก็เหมือนคนทั่วไปเวลาที่ผมเป็นคนปกติ เป็นตัวผมที่เคยเป็น รับรองว่าผมไม่คิดเรื่องนี้เด็ดขาด บางเวลาผมท้อแล้วก็บอกตัวเองว่าที่ทำอยู่เนี่ยมันไร้สาระ ....แล้วจะให้ทำอะไร
ผมอยากได้ลูกผมกลับมา ผมอยากให้นีโอออกมาจากสถานสงเคราะห์แล้วมาอยู่กับผม มีวิธีใดบ้างที่ผมจะทำได้ มันเกี่ยวข้องยังไงกับโปรเจ็คนี้ บางทีคุณอาจเห็นความเชื่อมโยงของสิ่งที่ผมทำ แต่ผมจะไม่อธิบายอะไรตอนนี้เพราะถ้าคุณมองเห็นความเชื่อมโยงได้ คุณก็จะต้องมีคำถามบางคำถามที่อยากถามผม ผมมีคำตอบแน่นอนแต่ไม่ใช่ตอนนี้
