ผมยังคงเกาะติดความรู้สึก ประทับใจของคนไทย ผู้จงรักภักดีต่อ "ในหลวง" อย่างจริงใจอีกหน่อยนะครับ ผมก็เก็บตกในสิ่งที่กล้องถ่ายไม่ได้เหมือนเดิม

 

          วันนี้ผมได้มีโอกาสพบเพื่อนสองคน คนแรกเป็นเพื่อนพี่น้องชาวพุทธที่ผมรักมาก พบหน้าผมไม่ทักไม่ทาย เล่าเหตุการณ์วันที่ ในหลวง มาเปิดประตู้น้ำคลองลัดโพธิ์ทันที ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดอะไรเลย....เขาเล่าว่า วันนั้นผมมาจับจองพื้นที่ก่อนเที่ยงเล็กน้อย ผมไม่รู้สึกว่ารอนาน ไม่รู้สึกร้อน ไม่หิว หัวใจจดจ่ออยู่กับเวลาที่พระองค์จะเสด็จมาถึง ทิศทางของใบหน้าจะหันไปในทิศที่เรือพระที่นั่งจะมา ยอมรับว่าตื่นเต้น เร้าใจ ครั้งนี้ผมรู้สึกอยากเห็นในหลวงมาก เขายอมรับว่า "ยิ่งมีข่าวเกี่ยวกับสถาบันฯของคนบางกลุ่ม ทำให้เขาอยากเห็นในหลวงมาที่สุด ห่วงในหลวงมากที่สุด" แม้ว่าผู้คนจะแน่ขนัดก็ตาม เขาไม่รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย ยิ่งเวลาใกล้ตามหมายกำหนดการ ทุกใบหน้าจะอยู่ในทิศทางเดียวกัน

          และเวลาก็มาถึงภาพแรกที่เขาเห็นคือหัวเรือพระที่นั่ง จะใช่หัวเรือพระที่นั่งหรือไม่ ผมไม่สนใจ แค่เห็นหัวเรือ สิ่งแรกที่ผมตะโกนแบบสุดเสียงคือ "ทรงพระเจริญ" ผมคิดว่าเป็นการตะโกนที่ดังที่สุดที่ผมเคยตะโกนมา เหมือนกับว่าจะให้พระองค์ทรงได้ยิน ว่านี่คือพสกนิกผู้จงรักภักดี พร้อมที่จะปกป้องและยอมตายเพื่อพระองค์ รออยู่ตรงนี้แล้ว ในขณะเดียวกัน น้ำตาก็ไหลแบบไม่รู้ตัว พระผู้ทรงทำให้น้ำตาผมไหล โดยที่ผมไม่ได้ร้อง น้ำตาที่ออกมาจากใจ น้ำตาแห่งความปิติยินดี... ผมเสียงแห้งจนถึงวันนี้

          อีกคนหนึ่งเป็นสตรีมุสลิมเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ผมฟังว่า...ฉันเป็นมุสลิมมีความรู้ทางศาสนาน้อย อ่านพระคัมภีร์ได้ แต่แปลไม่ได้ หากจะรู้ความหมายจะต้องเข้าไปหาโต๊ะครู(ผู้มีความรู้ทางศาสนา)ถึงจะรู้ความหมายของคัมภีร์... ฉันไม่เข้าใจหรอกว่า อัครศาสนูปถัมภก เป็นอย่างไร ต่อเมื่อฉันได้อ่านพระมหาคัมภีร์อัล-กุรอาน ฉบับแปลพระราชทาน ที่พระองค์ทรงให้อดีตจุฬาราชมนตรี ต่วน สุวรรณศาสตร์ เป็นผู้แปลนั้น ทำให้ฉันสามารถรู้ความหมายของคัมภีร์ได้ด้วยตัวเอง จึงทำให้เข้าใจคำว่า "อัครศาสนูปถัมภก"ที่พระองค์ทรงมีแก่ศาสนาต่างๆ ฉันคิดว่าสักวันหนึ่งหากฉันมีโอกาสรับเสด็จฉันจะไม่ลังเลใจเลย ฉะนั้นวันนี้ฉันจึงคิดว่าฉันต้องมารับเสด็จพระองค์ให้ได้ ฉันต้องมาช้ากว่าเขา เพราะฉันต้องละหมาด(นมัสการต่อพระเจ้า)ก่อน แม้ว่าฉันไม่ได้อยู่ในส่วนหน้าๆ แต่เมื่อฉันเห็นเรือพระที่นั่ง ฉันโบกธง อย่างสุดแรงที่ฉันมี จะว่าลืมตัวก็ใช่ ตื่นเช้ามาฉันบ่นกับลูกว่า "ไม่รู้แขนมะ(แม่)เป็นอะไร มันเคล็ดขัดยอกไปหมด" พอลูกว่าเมื่อวานเห็นมะโบกธงอย่างสุดแรงเท่านั้นฉันนึกออกทันทีว่า ฉันโบกธงเพื่อรับเสด็จในหลวงนี่เองไม่น่าเชื่อนะคะ

          ผมฟังเพื่อนทั้งสองคนเล่า ไม่น่าเชื่อ "ในหลวง" พระองค์ทรงทำให้อีกคนน้ำตาไหลเสียงแห้ง และอีกคนเคล็ดขัดยอกแขนแบบไม่รู้ตัวได้