ความจริง ความดี ความงาม โดยรวมแล้วเป็น “สากล” โดยมีแก่นหรือเนื้อหาสาระที่ไร้พรมแดน ไม่มีเส้นแบ่งกั้นระหว่าง เผ่าพันธุ์ ความเป็นประเทศเป็นเพียงกระพี้ห่อหุ้มแก่นแท้ไว้เท่านั้น

 

มิตรภาพ.....

                   ในภาคบ่ายของวันนี้(11 ต.ค.53) เราจะได้ไปร่วมกิจกรรมเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างชาติต่างๆที่มาร่วมกันแลกเปลี่ยนเรียนรู้แนวคิดจูเช่ไอเดีย คณะของพวกเราจึงมุ่งหน้าออกไปยังนอกเมือง

    

                    ถนนที่ทอดยาวออกจากตัวเมืองเป็นถนนคอนกรีตที่กว้างมากๆ แต่ไม่ค่อยมีรถราวิ่ง ต้นไม้สองข้างทางสูงเรียงรายหลายๆแถว แสดงว่าถนนสายนี้สร้างมาหลายปีแล้ว

 

                 หลังต้นไม้สูงนั้นเป็นคอมมูนฯปลูกข้าว ที่อยู่กันเป็นกลุ่มเป็นก้อนในรูปแบบสหกรณ์ และกำลังเก็บเกี่ยวผลผลิต เพราะเป็นฤดูการเก็บเกี่ยวพอดี

 แต่เป็นที่สังเกตว่าแต่ละคอมมูนฯนั้น จะปลูกต้นผักกาดไว้รายรอบเพื่อเอาไว้ทำกิมจิ

           

            เมื่อรถลดความเร็วลงและเลี้ยวไปตามถนนโรยกรวดเล็กๆมีฝุ่นคลุ้งกระจาย คุณผักบอกว่าเป็นถนนที่จะเข้าไปยัง Pyongyang Golf Lane

       

                     แปลกใจ....ว่าในโลกของสังคมนิยม มีสนามกอล์ฟด้วยหรือ? แล้วหน้าตาสนามกอล์ฟจะเป็นอย่างไร และใครคือผู้ที่มาใช้บริการ...

         

      

                     สนามกอล์ที่นี่เป็นสนามมาตรฐาน ขนาด 18 หลุม ความมาตรฐาน ความสวยงาม ไม่แพ้สนามกอล์ฟในโลกทุนนิยมแม้แต่น้อย....มีคลับเฮาว์ สิ่งอำนวยความสะดวกเพียบพร้อม....วันที่ดิฉันไปถึงเจอผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เป็นชาวรัสเซีย   คุณผักบอกว่า...ผู้ที่มาใช้บริการจะเป็นกลุ่มแขกสำคัญๆของรัฐบาล หรือคณะผู้บริหาร หรือกลุ่มนักธุรกิจ ที่เข้ามาลงทุนกับประเทศของเขาเป็นต้น

                    คณะพวกเราร้อยกว่าชีวิตได้ถูกนำเดินขึ้นไปบนเนินเขา และถูกแบ่งกลุ่มออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆคือ

                    1.กลุ่มสีน้ำเงิน

                    2.กลุ่มสีแดง

        

      

                    คณะชาวไทยและอีกสองสามประเทศได้รวมกันอยู่กลุ่มสีแดง..และ....พวกเราได้ร่วมกันเล่นเกมส์กันอย่างสนุกสนาน ส่วนมากเป็นเกมส์พื้นบ้านเช่น วิ่งสามขา วิ่งกอดลูกโป่ง วางของบนศรีษะ เกมส์นี้บังคลาเทศได้แชมป์เต็มๆเพราะมืออาชีพ....

                   หลังจากร่วมเล่นเกมส์เสร็จแล้วก็เป็นเวลาของปาร์ตี้เล็กๆ

         

  

 

เมนูวันนี้มีเนื้อย่างเกาหลีเนื้อวัว เนื้อเป็ด กิมจิ เครื่องดื่มเป็นเบียร์เกาหลี...แต่ก็ต้องชิดซ้ายเมื่อเจอกับไทยวิสกี้ที่ท่านอาทรงจิต พูลลาภหอบหิ้วมาจากเมืองไทย ทั้งแม่โขง หงส์ทอง ซึ่งมีอายุกว่า 9 ปีติดมาด้วย หลายๆชาติต้องมาขอลองลิ้มชิมรส ต่างก็ติดใจไปตามๆกัน  แม้กระทั่งพนักงานขับรถคันที่เราคนไทยนั่งก็เห็นซดหงส์ทองจนหน้าแดงก่ำ..พวกเราเลยแซวว่า..ขากลับระวังหงส์บิน....แต่คุณผักก็การันตีว่าไม่มีปัญหา..สบายใจได้....

            มีการแสดงร้องเพลงของแต่ละประเทศสลับสับเปลี่ยนกันไป พวกเราร้องเพลง Cappitallism  Bye Bye

           

และเพลงเกาหลีเพลง บาลโมเท

      

          

พวกเราจำเนื้อได้บ้าง  ไม่ได้บ้าง เลยวางแผนเคลื่อนจุดมรณะ ให้ท่าน อจ.ดร.สุมานพ ศิวรัตน์ เป็นแดนซ์เซอร์ และอ.ชิตชัย รื่นพานิชย์ เป็นคอนดัคเตอร์.. เป็นบรรยากาศแห่งมิตรภาพที่สนุกสนาน เป็นกันเอง มาก

                   ขากลับรถบัสคันที่เรานั่งนำโด่งกว่าทุกคัน ...หงส์..เริ่มบินแล้วล่ะ...ชาติโปรตุเกตุ 2 คนขอเดินทางกลับกับรถบัสพวกเรา เขาติดอกติดใจความสนุกสนานของคนไทย ขณะนั่งบนรถก็มีการต่อเพลงฉ่อย นำโดยท่าน ดร.ไฉน แห่งม.ราชภัฎพระนคร  ร้องรำกันอย่างครื้นเครง

                    เมื่อรถถึงโรงแรมที่พัก ผู้ประสานงานรวมทั้งคุณผัก และไดเวอร์ ต่างก็ได้รับของฝากเป็นไทยวิสกี้คนละขวดกลม..

                   คืนนี้เป็นค่ำคืนที่ได้กลับเข้าที่พักเร็วกว่าทุกๆวัน จึงเปิดโทรทัศน์ดู ปกติที่พักชาวเกาหลีเหนือทั่วไปจะมีทีวีดูเพียง 3 ช่องเท่านั้น โดยรัฐบาลควบคุมทั้งหมดแต่ละช่องเป็นการนำเสนอเรื่องราวประวัติชีวิตของอดีตประธานาธิบดีคิมอิลซุง ทั้งเป็นหนัง ละคร ร้องเพลงสดุดี บางช่องป็นการออกมาพูดถึงวีรกรรมของบรรพบุรุษ ที่ได้ร่วมกันกอบกู้ชาติ จนดิฉันอินท์ไปกับเรื่องราวของเขาไปด้วยเพราะได้ดูเกือบทุกคืน แต่ที่โรงแรมที่พักแห่งนี้สามารถดูทีวีของรัสเซีย ญี่ปุ่น และบีบีซีได้ด้วย

                     ขณะที่ดิฉันพำนักอยู่ในกรุงเปียงยาง ได้รับชมโทรทัศน์ถึงเรื่องราวอันเจ็บปวดของชาวเกาหลีเหนือ ได้เห็นการสร้างชาติมาด้วยความทุกข์ยากลำบาก โดยผ่านวิกฤตการณ์ที่เลวร้ายต่างๆมาได้  ช่างเป็นการตอกย้ำให้นึกถึงรากเหง้าของตนเอง ให้รู้จักอดีตของชาติได้อย่างลึกซึ้ง แม้ดิฉันเป็นคนไทยแท้ๆยังรู้สึกเจ็บปวดไปกับเขาด้วย....

                   ดิฉันเชื่อว่า ความจริง ความดี ความงาม  โดยรวมแล้วเป็น “สากล”  โดยมีแก่นหรือเนื้อหาสาระที่ไร้พรมแดน ไม่มีเส้นแบ่งกั้นระหว่าง เผ่าพันธุ์ ความเป็นประเทศเป็นเพียงกระพี้ห่อหุ้มแก่นแท้ไว้เท่านั้น.

                                                   ด้วยจิตคารวะ

                                                      มาตายี.

บันทึกไว้เมื่อ 11 ต.ค.2553 .ณ.กรุงเปียงยาง 23.55.น.