รู้เรา รู้หน้าที่...

คนในปัจจุบันมองดูกายของตนเองมาก แต่ดูจิตใจของตนเองน้อย

ส่องกระจกทุกวันก็เห็นแต่ธาตุแต่ขันธ์ แต่ลืมมองไปลึกลงไปอีกสักหน่อยว่า วันนี้เราเป็นใคร เราเกิดมาเพื่ออะไร หรือในเฉพาะสถานการณ์เบื้องหน้า "สังคมนี้สมมติให้เราเป็นใคร...?"

หน้าเราเตือนตนเอง พิจารณาตนเองอยู่เสมอว่า "เราเป็นใคร" เราจะไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง

เมื่อเราไม่หลง ไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง สภาพของสังคมที่มีการแบ่งคนออกไปตามแต่ละฝ่าย แต่ละหน้าที่นั้นก็จะ "สมดุล" หรือ "สมบูรณ์" ตามโครงสร้างหน้าที่ที่ได้แบ่งกันไว้แล้วนั้น

คนเป็นพ่อก็เป็นพ่อที่ดี เป็นแม่ก็เป็นแม่ที่ดี เป็นลูกก็เป็นลูกที่ดี เป็นครูก็เป็นครูที่ดี เป็นข้าราชการก็เป็นข้าราชการที่ดี เป็นหมอก็เป็นหมอที่ดี เป็นตำรวจก็เป็นตำรวจที่ดี เป็นนักวิชาการก็เป็นนักวิชาการที่ดี ใครทำหน้าที่อะไร ณ เวลาไหน ก็ทำหน้าที่ของตนเองให้ "ดี..."

เพียงแค่ทุกคนสำนึกรู้ว่าเราเป็นใคร หน้าที่ของเราคืออะไร สังคมนี้ไซร้ย่อม "สมบูรณ์..."

ความสมบูรณ์เกิดขึ้นจากทุก ๆ คนทำหน้าที่ของตนเองด้วยความดี รับผิดชอบและปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเสียสละ

ความเสียสละ คือ การทำเพื่อผลประโยชน์แก่ส่วนรวมมากกว่านึกผลประโยชน์ของส่วนตัว

เมื่อทุก ๆ คนให้สังคมมาก สังคมนี้ก็น่าอยู่ แต่ถ้าหากทุก ๆ คนหลงลืมหน้าที่ในการให้ ทุกหัวจิตหัวใจหวังแต่กอบโกยแล้ว สังคมนี้ก็ทุกข์ การอยู่ในสังคมก็ยาก ผู้คนในสังคมก็ "ลำบาก..."

ต้องเตือนจิตใจของตนเองให้มากว่า หน้าที่ของเราคืออะไร และทำหน้าที่ของตนนั้นให้ดี ให้สมบูรณ์ เพื่อที่จะเพิ่มพูน "ความสุขมวลรวม (Gross Domestic Happiness)"

ความสุขมวลรวม (GDH) เกิดขึ้นได้ด้วยการให้ แต่ผลิตภัณฑ์มวลรวม (Gross Domestic Product : GDP) เกิดขึ้นจากการ "กอบโกย..."

การให้คือการแบ่งปัน แบ่งปันความสุข ช่วยเหลือและปันความทุกข์จากบุคคลรอบข้าง

สังคมนี้จะน่าอยู่ถ้าหากเรามีสัดส่วนการให้มากกว่าการรับ

หน้าที่ของเราในสังคมคือการให้ แล้วทุก ๆ คนจะมีความสุขเมื่ออยู่บนผืนแผ่นดินไทย ที่ทุก ๆ คนมีหัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วยการให้ซึ่งกันและกัน...