ริมทะเล

พึ่งจะว่างเว้นงานเข้ามาทักทายเพื่อน ๆ ชาว Gotokhow  วันนี้เองละ...

ช่วงวันหยุดผมได้ตะลอนไปนอนเขตเมืองคอนดูตามรายทางเลาะเลียบริมทะเลไปถึงบ้านพักในเขต อ. หัวไทร เห็นคลื่นกระทบฝั่งดังมาทักทายแต่ระยะไกล ๆ เลยทีเดียว

เมื่อเปิดประตูบ้านออกไปทักทายริมทะเลแล้วใจหาย  เพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือทะเลเอาคืนแผ่นดินตรงนี้ไป 10 กว่าเมตรได้  วันที่ 1 พ.ย. 2553 คนมาดูที่นี่ว่าคลื่นถาโถมมาอย่างแรง  ดีที่คุณตาของลูก ๆ ได้ปลูกต้นมะพร้าวค้ำยันไว้  ผลคือทิวมะพร้าวยังยืนอยู่ได้  เพราะคลื่นกระแทกมาเลียโคนต้นมะพร้าวเอาเลย  แต่ต้นไม้ใหญ่อื่นหักโค้น  ต้นมะพร้าวยิ้มเริงร่า  คงเป็นเพราะใบมะพร้าวว่างลมพัดผ่านได้

โขดหินที่นำมากองเป็นเกาะกั้นก็เริ่มห่างออกไปและจมลงไปเรื่อย ๆ อยู่หน้าบ้านพัก

หันมามองอีกทางหนึ่งมีหินกั้นพอยังปะทะกับคลื่นได้บ้างแต่ไม่รู้จะต้านทานได้มากน้อย

ยังคงมีรอยน้ำทะเลตกค้างกลางสวนมะพร้าวอยู่บ้าง

มานั่งในมุมหนึ่งของบ้านพักริมทะเล  ฝั่งอ่าวไทยกำลังเตรียมทำ Powerpoint เพื่อการเรียนการสอนนิสิต ป. โท ของ ม. มจร. วข. นครศรีธรรมราช ในวันอาทิตย์ที่ 21 พ.ย. 2553  ฝีมือถ่ายภาพโดย น้องต้น ป.3 ลูกชาย

ก่อนรุ่งสางของวันอาทิตย์ออกไปรับอากาศบริสุทธิ์

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้โผล่พ้นน้ำทะเลทางขอบฟ้าตะวันออกก่อนที่ผมจะเดินทางเข้าเมืองนครศรีธรรมราชเพื่อบรรยายพิเศษในกับว่าที่มหาบัณฑิตทั้งหลายของ ม. มจร. วข. นครศรีธรรมราช

แง่คิดคือ...ทุกสิ่งที่ผ่านพบล้วนเก็บสั่งสมเป็นประสบการณ์ส่วนตัว...

การเปลี่ยนแปลงของทุกสิ่งล้วนเป็นสัจธรรมทั้งนั้น...