(๑)

สิ้นพรรษา ลมหนาวเข้าห่มห้อม

เถอะ...จำยอมพร้อมซ่อนความอ่อนไหว

หวังร้อยเรียงผ่านห้วงแห่งดวงใจ

บรรจงมอบความนัยแห่งใจเรา

 

(๒)

ลมเอย...ฝากพรม  ห่มห้อมหวาน

ถึงบางบ้าน ปลอบฤดีที่เปลี่ยวเหงา

แทนอ้อมอก ปกหนาวให้ คลายบรรเทา

คลายโศกเศร้า ปัดเป่าให้หนาวเลือน

 

(๓)

ยามพลบค่ำย่ำแสงตะวันสิ้น

เห็นฝูงนกโบกบินกลับถิ่นเถื่อน

คำนึงในห้วงอกหนาววกเยือน

จะบิดเบือน ปัดลมร่ำ ฤาคร่ำครวญ

 

 

 

(๔)

ก็...ลมเช้า เคยผ่านช่วงโอบทรวงอ้อน

ควรหรือ...คิดอาวรณ์ให้ย้อนหวน

ควรหรือจะกลับไปใส่โซ่ตรวน

จะฝ่าน้ำไหลทวน ให้หวนมา

 

(๕)

กับก้าวย่างบนเส้น...ทางสายเปลี่ยว

คุ้นเคยความโดดเดี่ยวตามประสา

กี่รอบฝน กี่ฤดู สู้ทรมา

ผ่านเวลา...ห้วงเหมันต์อันปวดร้าว

 

(๖)

แต่...จะกี่หนาวก็ใจยังไหวสู้

ต้านลมพรู ฤดูแกล้ง เพิ่มแรงหนาว

เร่งผลิดอกออกใบใช่ร่วงกราว

เติมใจร้าวให้กร้าวแกร่งแข่งกับใจ

 

(๗)

บนเส้นทางสายเปลี่ยวก่อเกลียวหนาว

จะเกี่ยวร้อยเรื่องราวทุกก้าวไหว

แอบอิงจันทร์ผิงพันดาว..คราวหนาวใจ

ช่างปะไรใครกอดกัน ฉัน...กอดตัวเอง