ที่นี่กำลังจะกลายเป็นตำนาน แล้วพวกเราจะกลับมา เป็นแสงตะวันให้แก่ผู้ป่วยหนักดังเดิม

 

              แด่...ไอซียูที่รัก 

ห้องเล็กสีเทาหม่น ซุกตัวสงบเงียบ

ใต้ตึกใหญ่หลังท้ายสุดในโรงพยาบาล

ประจำจังหวัดนี้ รอยแตกร้าวผนังห้อง

คราบแผ่นสีหลุดลอกบอกถึงความชรา

ของมันเป็นอย่างดี ใครหลายคนเรียก

ที่นี่คล่องปากว่า  ห้องไอซียู กองสุม

ด้วยเครื่องมือพิเศษมากมายมูลค่านับ

กว่าล้าน ช่วยฉุดยื้อลมหายใจแผ่วเบา เสียงหวีดเตือนอุปกรณ์ต่างๆ  เสียงร่ำไห้

คร่ำครวญ  ความวุ่นวายของการช่วยต่อลมหายใจสุดท้ายของคนไข้เกิดขึ้นทุก

คืนวัน   ทุกนาทีคือชีวิตสำหรับงานการพยาบาลผู้ป่วยหนัก  

 

ความทรงจำเก่าๆผุดขึ้น  รอยรื้นในดวงตาพ่อ..วันแรกการสวมหมวกขาวของฉัน 

พ่อไม่อยู่รอคอยชื่นชมความสำเร็จของลูกอีกต่อไป  พ่อทำให้ฉันยืนหยัดถึงวันนี้

พ่อคือแรงบันดาลใจให้ฉันได้มาทักทายกับตึกเก่าหลังนี้   ฉันก้าวเข้ามาพักพิง

 พึ่งพา ก่อเกิดเรื่องราวชีวิตเข้มข้นหลากหลาย พี่ๆน้องๆร่วมสุข ทุกข์  ร้องไห้

หัวเราะ หยอกล้อกันด้วยสนิทสนมคุ้นเคย  

ภาพเหล่านี้ชัดเจน ชินตาฉันนานกว่า 18 ปี  

 

วันเกิดฉันปีไหนหนอ น้องสาวคนหนึ่งเห็นฉันเข้าห้องน้ำทีไร เป็นต้องหยิบอะไร

ใกล้มือซักเล่มตามไปด้วยประจำ “เรื่องดีๆบนโถส้วม!!   หนังสือของขวัญเล่มนั้น

ก็เลยตกถึงท้องฉัน (ดูขำ กึ่งฮาเล็กๆ  แต่จุกเนอะ)

แต่เด็กฉันชอบอ่านทุกอย่างแม้ถุงกระดาษห่อก๋วยเตี๋ยว จากที่บ้านเป็นร้านชำ

 ต้องตื่นเช้าตีห้าก่อนไปเรียนมีหน้าที่ช่วยแม่เปิดร้าน ช่วยแม่ขายของ ความเป็น

เด็กความเบื่อเลยแอบหยิบหนังสือพิมพ์ไปอ่านบ้าง กระดาษห่อขนมบ้าง สถานที่

ปลอดภัยที่สุดก็คือการแอบอ่านในห้องน้ำ   ซึ่งพ่อกับแม่จะไม่ค่อยได้เรียกมา

ให้ช่วยงาน  จนกลายเป็นนิสัยถาวร  (หรือจะเรียกสัน....ก็ไม่โกรธกัน)  

ทำให้ฉันช่างสงสัยทุกเรื่องราว

การได้อ่าน R2R,CQI ของรพ.อื่นบ่อยครั้ง   ฉันมีเรื่องให้น้องๆช่วยคิดกันเล่นๆ

อยู่เสมอ ถ้าเป็นเราเรื่องนี้จะทำงัยดี ******************

                       

บุญเช้า อันสุดแสนวุ่นวาย  หลังเลิกงานไม่มีใครรีบกลับบ้าน

บุญบ่าย ตีหนึ่งกว่ายังอ้อยอิ่งบนตึก ทั้งที่เพื่อนร่วมอาชีพซุกตัวใต้ผ้าห่มนุ่ม

บุญดึก ยังมะรุมมะตุ้มรับอาสาเวรเช้าอยู่ช่วยส่งผู้ป่วยเข้าORบ้าง ทำCT บ้าง

แม้อัตรากำลังที่มี   สวนทางกับภาระงาน  ที่นับวันล้นมือขึ้นเรื่อยๆ

แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ฉันแทบไม่เคยเห็นใบลาขอย้ายตึก (ที่นี่มีอะไรดีหนอ?)

 

ที่นี่กำลังจะกลายเป็นตำนาน  วัฏจักรการเวียนว่ายแห่งชีวิต อธิบายเหตุผล

การทุบทำลาย รื้อถอนได้เป็นอย่างดี เราต้องไป..ต้องย้าย..เราต้องเสียสละเพื่อ

การก่อเกิดความสวยงามมั่นคงแห่งใหม่  ขอไว้อาลัยให้กับที่พักพิงชีวิตแห่งนี้

 

แล้วพวกเราจะกลับมา เป็นแสงตะวันให้แก่ผู้ป่วยหนักดังเดิม   ...ไอซียูที่รัก ...

 

******************************************************