อัมพวาในวันนี้เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวแน่นขนัด เต็มทางเดินสองฝั่งคลอง ผมเดินฝ่าผู้คนจนมาถึงสุดทาง ผมนั่งลงบนม้าหินเก่าๆ หน้าร้านกาแฟและขนมโบราณ มือหนึ่งหยิบมวนสีขาว จากกระเป๋าเสื้อมือหนึ่งควานหาไฟแช็ก ผมหาทุกกระเป๋าเท่าที่เสื้อ และกางเกงจะมีผมเงยหน้ามองร้านกาแฟและขนมโบราณ อย่างน้อยไม้ขีดก็น่าจะมี ผมลุกขึ้นเดินไปที่ร้าน เห็นชายแก่กำลังชงกาแฟอย่างใจเย็น
“ลุงมีไฟแช็กขายไหม?”
“อยู่ด้านในหยิบเอาเลยอันละห้าบาท”
ผมกวาดสายตามองหาไฟแช็กตามที่ลุงบอก และไปสะดุดเข้ากับขนมกล่องหนึ่ง ขนมหมากฝรั้งรูปร่างสี่เหลี่ยม สีแดงดำ ขนมที่ผมคุ้นเคยสมัยเด็ก ผมจำได้ว่าผมจะทำท่าสูบเจ้ามวนสีขาวและพ่นควันก่อนจะเคี้ยวอย่างอร่อย
เสียงของแม่กลับมาดังอีกครั้ง “เล็ก เล็กจะกินหมากฝรั่ง เล็กก็กินแบบอื่นซิ แบบนี้มันไม่ดี อย่ากินอีกรู้ไหม” ตอนนั้นผมไม่เข้าใจที่แม่บอกหรอก หมากฝรั่งก็เหมือนๆ กันหมด
“เจอไหมพ่อหนุ่ม” เสียงของลุงสะกิดผมจากความคิด
ผมหันไปยิ้มก่อนพูดว่า “โทษทีครับ ผมไม่เอาแล้ว”
เจิด ศรีสยาม
