......เพราะครู เมตตา นำพา ให้มา เห็นแจ้ง.......
บทกวี
ดวงตา
หน้าต่าง
แห่ง
ดวงใจ......
........ร้องไห้ระบายความรู้สึก
ขอบพระคุณบันทึกครู http://gotoknow.org/blog/mongkol38/407771 ในวันนี้.....
ขอบพระคุณภาพทั้งหมดจาก google
ดวงตา........มืดมิด ดวงจิต หดหู่
หน้าต่าง......ปิดอยู่ ภายใน อึดอัด
แห่ง..ตน รับรู้ แลดู ไม่ชัด
ดวงใจ.........อ่อนหัด ไม่แกร่ง โอนเอน......
น้ำตารินไหลภายนอก
บ่งบอกดวงใจหม่นหมอง
น้ำตาร่ำไห้ไหลนอง
กลั่นกรองความทุกข์ออกมา
เป็นทุกข์ทุกข์ไปไม่ท้อ
จักขออดทนจนกว่า
วันชื่นคืนสุขกลับมา
มีค่าเลิศล้นทนรอ
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้
สุขมียิ้มยั่วหัวร่อ
ยามทุกข์เหมือนบ้าหน้างอ
สืบต่อวันวันผ่านไป
อย่าติดคิดเพียงแค่สุข
อย่าทุกข์เพราะช้ำร่ำไห้
หมุนเวียนเปลี่ยนซ้ำทำใจ
เข้าใจว่าเป็นเช่นนี้
สังเกตเมื่อมองท้องฟ้า
เมื่อครามืดสุดไร้สี
ยิ่งใกล้พ้นฟ้าราตรี
นาทีสว่างกลางวัน
ยิ่งทุกข์ยิ่งใกล้ไร้ทุกข์
รอสุขคอยสร้างเสกสรรค์
รอก่อนอีกไม่กี่วัน
ดวงจันทร์กระจ่างกลางใจ.....รอฝันบรรเจิดจับใจ......
ปรากฏว่า เครื่องไม่ยอมให้ย่อหน้าครับ เรียนเจ้าของบันทึกช่วยลบออกหนึ่งคำวิพากษ์ครับ
ขอบพระคุณอีกหนึ่งคำเตือนจากครู " ......สุขทุกข์คือการเรียนรู้..........."
เป็นสิ่งเตือนใจตนเสมอมา....ซึ่งมักมาด้วยกันเสมอนะครู...ขอบพระคุณหลักธรรมในบันทึกมีคุณค่ายิ่งโดยเฉพาะเมื่อทุกข์มาเจือใจในเวลานี้.........
จะสุข.............หรือจะทุกข์..........................สุดท้ายมันก็จะผ่านเราไป......................... อดทนนะครับ............................... เป็นกำลังใจให้..........................................
มีเรื่องใดทุกข์ใจโปรดไขข่าว
ทุกเรื่องราวรับรู้ด้วยช่วยแก้ไข
บอกคุณยายให้หายอึดอัดใจ
พร้อมเยียวยารักษาใจให้"อุ้มบุญ"
คุณยายมาวางกวีไว้ณที่แห่งนี้ดวย มือเยี่ยมแล้วนะนี่ ไพเราะครับ
ร้องไห้ ไม่เป็นไร ร้องเถอะ
ร้องไห้ มาเยอะ แล้วยิ้มได้
ร้องไห้ ไม่เห็น เป็นไร
เสียใจ อย่าเสีย ความเป็นเรา
ไพเราะมากมายครับผม..
กลอนครู
ผู้เมตตา กลับมาอ่านครั้งใด รู้สึกดี ทุกครั้ง
น้ำตารินไหลภายนอก
บ่งบอกดวงใจหม่นหมอง
น้ำตาร่ำไห้ไหลนอง
กลั่นกรองความทุกข์ออกมา
เป็นทุกข์ทุกข์ไปไม่ท้อ
จักขออดทนจนกว่า
วันชื่นคืนสุขกลับมา
มีค่าเลิศล้นทนรอ
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้
สุขมียิ้มยั่วหัวร่อ
ยามทุกข์เหมือนบ้าหน้างอ
สืบต่อวันวันผ่านไป
อย่าติดคิดเพียงแค่สุข
อย่าทุกข์เพราะช้ำร่ำไห้
หมุนเวียนเปลี่ยนซ้ำทำใจ
เข้าใจว่าเป็นเช่นนี้
สังเกตเมื่อมองท้องฟ้า
เมื่อครามืดสุดไร้สี
ยิ่งใกล้พ้นฟ้าราตรี
นาทีสว่างกลางวัน
ยิ่งทุกข์ยิ่งใกล้ไร้ทุกข์
รอสุขคอยสร้างเสกสรรค์
รอก่อนอีกไม่กี่วัน
ดวงจันทร์กระจ่างกลางใจ.....รอฝันบรรเจิดจับใจ......
เป็นกลอนปลอบขวัญ สอนใจได้อย่างมีค่ายิ่ง ค่ะครู วันนี้ได้มาทบทวน ย้อนมองเข้าไปในจิตใจของตนเอง ทุกข์กับสุข เป็นคำที่สัมผัสกันได้ดี นะคะ ✿อุ้มบุญ✿ ว่า ช่างเป็นธรรมจัดสรร ให้มาเป็นของคู่กัน หากไม่ทุกข์ไม่สุข คงเบาสบายนะครู....................
"ยิ่งทุกข์ยิ่งใกล้ไร้ทุกข์" เป็นกำลังใจในช่วงที่เหมือนขณะจมน้ำ เฮือกที่โผล่ขึ้นมา ใช่จริงๆ.......✿อุ้มบุญ✿ ชอบบาทนี้ในเวลานั้น