กลีบดอกไม้น้อยน้อยค่อยค่อยหล่น

ชายชรากับดอกไม้

 

 

                              ชายชรานั่งลงดงดอกไม้

คำนึงในแนวคิดพินิจเห็น

ตะวันลอยคล้อยต่ำถึงยามเย็น

ดูความเป็นเช่นนี้นับนิรันดร์

                             มวลดอกไม้หลายหลากมองมากสี

บรรดามีกล่อมใจให้สุขสันติ์

ภุมรินถวิลหวานทุกวารวัน

คอยดื่มฝันสมจินต์จึงบินจร

                             วันเวลาล่วงเลยไม่เคยหลับ

ไม่ย้อนกลับใกล้ไกลขอไปก่อน

ดอกไม้โรยโหยหาโอ้.....อาวรณ์

หลังร้าวรอนร่วงหล่นบนแผ่นดิน

                               ชายชรานั่งลงอย่างสงสัย

แสนเสียดายอาดูรความสูญสิ้น

แม้ชีวิตคิดหวังต้องพังภินท์

เหมือนแมลงร่อนบินจนสิ้นแรง

                             กลีบดอกไม้น้อยน้อยค่อยค่อยหล่น

เกลื่อนอยู่บนแผ่นหินและดินแห้ง

ดำรงอยู่ในนิยามความเปลี่ยนแปลง

ตามกฎแห่ง “อนิจจัง”สิ้นทั้งปวง

                            "ดอกไม้" มากหลากพันธุ์ "ตะวันบ่าย"

ดูแล้วคล้ายชายชราน่าเป็นห่วง

คือความจริงยิ่งบอกยิ่งหลอกลวง

ย่อมโรยร่วงลับไกลไปตามกาล

 

โสภณ เปียสนิท*****บันทึกหลังบ้านวันดอกไม้บาน

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110