น้ำคือชีวิต ขาดน้ำก็ขาดใจ กลับจากมาเก๋า เห็นต้นไม้ขาดใจ เพราะขาดน้ำ ก็เกิดความสงสารยิ่งนัก ไม้ดอกไม้ประดับจำนวนไม่น้อยต้องขาดใจตาย เพราะขาดน้ำ จะด้วยเหตุใด มันก็ไม่สมควรปล่อยให้ต้นไม้ขาดใจตาย เสียดายไม่เท่าเสียใจ ก่อนเดินทางไปเที่ยวมาเก๋า ก็ได้ขอให้หลานชาย(ผู้ใหญ่)ช่วยลดรดน้ำต้นไม้ให้ด้วย ซึ่งหลานชายก็รับปากเป็นอย่างดี
แต่ในที่สุดต้นไม้ก็ได้ลาจาก จะว่าเสียใจก็ไม่เชิง แค่สงสัยว่าทำไม เพราะอะไร เมื่อหาคำตอบจากเด็กน้อย(หลานชายที่อยู่ ป.2)….ถึงกับอึ้งไปเลย….รู้เแล้วก็ได้แต่ให้อภัย ผู้ออกคำสั่งไม่ให้รดน้ำต้นไม้ รู้หน้าไม่รู้ใจ…..จริงๆ….
ช่วงนี้เป็นเวลาฟื้นฟูสวน ตัดแต่งต้นกุหลาบที่ตายไปได้ส่วนหนึ่ง กับจัดการกับไม้ดอกในกระถางที่ตาย แต่กระถางไม่ตายนี่นา ปลูกไม้ดอกต้นใหม่ในกระถางเก่า…แค่นี้เราก็มีต้นไม้ใหม่แล้ว….อิอิอิ สำหรับแมวนั้นก็น่าสงสารมาก แต่บุญของน้องเหมียว ได้เผอิญเจอหมอหยก ผู้รักษาน้องเหมียวดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ เกือบเป็นปกติแล้ว คงเหลือฉีดยาอีกเข็มเป็นเข็มสุดท้าย
งานอีกอย่างคือจัดเก็บห้องนอน และทำความสะอาด ซักผ้าปูที่นอนปลอกหมอน ซักผ้านวมบางๆ ส่วนผ้านวมผืนใหญ่เพิ่งซัก พร้อมสลีปปิ้งแบ็คเพิ่งทำความสะอาด และหมอน จึงนำมาผึ่งแดด(เดียว) หนึ่งวัน ตอนเย็นรีบเก็บก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เพื่อให้หอมแดด จากนั้นก็จัดเก็บเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนเตียงอาม่า(คุณย่า) หมียักษ์บอกว่าอย่าเพิ่งเก็บ หลินฮุ่ยจึงนำผ้าพลาสติกมาคลุุมเตียงป้องกันฝุ่นไว้ก่อน…อิอิอิ

ขาดน้ำ ก็ขาดใจครับ