วันนี้..ของยายธี..ก็ตื่นตามตะวันเช่นเคย..หน้าหนาวกว่าฟ้าจะสางก็เจ็ดโมงเช้าเข้าไปแล้ว(ในยุโรป)..ฝนยังตกติดต่อ..ว่างไปเมื่อวันวาน..วันนี้ฟ้าก็เป็นโรคซึมเศร้าเช่นเคย..เมื่อแดดไม่ทอแสง...เวลาไม่ได้หยุดได้อย่างอยากให้เป็น..วันนี้..เรา(คนไทยในต่างแดน)..มีท่านอาจารย์(อดีต)..พิชรัช..จะมาเป็นผู้จุดประกายในวงน้ำชาหลังตั้งวงกินกันก่อน(ตามประสาคนไทยเรื่องกินเรื่องใหญ่เรื่องตายเรื่องเล็ก๕๕๕๕)..และยายธี..ก็คิดไว้เล่นๆว่าจะตั้งวงลิเก..เล่นแบบไม่มีบท..อ้ะะๆ...อาจจะออกอรรถรสดี(แอบคิด)..เป็นการย่อยอารมณ์..หากว่าอิ่มเกิน..หิวไป..หรือท้อแท้กับความรัก..โลภ..หลงที่ตัดไม่ขาด....กินๆๆๆแม้ว่า..จะอ้วนจนตัวกลม..(ก็เพราะทนความเหงาไม่ไหว..เหอๆ)...เขียนมาตั้งนาน..ความจริงอยากจะเขียนเรื่องช้างกับมดแดง..แหะๆ....(ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร..นึกถึงแต่ช้าง..)..เรื่องของช้างวันนี้ก็มีแต่เพียงว่า....ช้างตัวโตแต่แพ้..มดแดง..ตัวเล็กๆ...(จำได้แต่เพียงว่าเป็นนิทาน..ฟังมาเมื่อสมัยเด็กๆ...ตรงนี้ใครจำได้ก็เม้นท์มาเตือนความจำกันหน่อยนะเจ้าคะ)...ที่จำได้ก็เป็นแต่คำสอน..ที่ว่า..อย่าประมาท..ที่ว่าใหญ่โต(เหมือนช้าง)..ก็ยังแพ้มดแดงได้...อ้ะะๆๆ
วันหนึ่งในวันเก่าๆที่ผ่านไป..นั่งอยู่ในโลกสี่เหลี่ยม...ได้เห็น..ภาพของกระแสร์น้ำที่หลากไหลในป่าใหญ่...เจ้าฝูงมดแดงที่โดนกระแสร์น้ำพัดพา..ท่ามกลางความรุนแรงของสายน้ำ...เจ้ามดแดงเหล่านั้นได้เริ่มเกาะกลุ่มสร้างตัวเกาะกันเป็นแพ..ขยายวงกว้างขึ้นๆ..จนแลเห็นเป็นเกาะมดแดง..กลมลอยอยู่กลางน้ำ..เกาะมดแดงลอยตัวไปตามกระแสร์..จนถึงเวลาที่หมดความเชี่ยวกลากนั้น..เกาะมดแดงก็ลอยมาติดฝั่ง..เจ้ามดเหล่านั้นก็ต่อตัวตนมดน้อยๆ...ปีนขึ้นฝั่งกันอย่างมีระเบียบ...(และนี่ก็เป็น..วิถีชีวิตหนึ่งบนกลางดินที่ยายธีได้เห็นมาในโลกสี่เหลี่ยมใบนั้น..)
