วันศุกร์ที่ 5 พฤศจิกายน 2553

 

เคยไหมครับ ที่เราได้พบและเจอใครไม่กี่ครั้ง เราก็รู้สึกว่า...

คนนั้นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจของเราแล้ว...

 

คนนั้น คือ อาจารย์ Ka-Poom  หรือ ดร.นิภาพร  ลครวงศ์

คนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่มีน้ำใจยิ่งใหญ่กว่ามหาสมุทร 

มีความจริงใจยิ่งกว่าน้ำค้างที่เกาะแนบยอดหญ้าบนภูเขาสูงเทียมท้องฟ้า

 

ผมพบและคุยกับอาจารย์สั้น ๆ ครั้งละไม่ถึง 10 นาที จำนวน 2 ครั้ง ในเวลา 2 ปี

แต่รับรู้ถึงพลังมหาศาล ในการเป็นผู้ให้ของอาจารย์ 

 

ครั้งแรกที่เจอ เมื่อ ปี 2552 ผมได้รับรางวัล R2R ดีเด่น ของ สวรส. จัดขึ้น

ผมดีใจมากที่เจออาจารย์ เพราะผมเคยเข้ามาอ่านบันทึกที่ G2K

ยามนั้น อาจารย์เหมือนนางฟ้าที่ล่องลอย จนผมต้องวิ่งกระโจนไปหา

และมีบันทึกที่อาจารย์กล่าวถึงผมด้วย

 

 

อาจารย์...อาจารย์...ใช่อาจารย์กะปุ๋มไหมครับ ...”

“ผมเป็นแฟนติดตามการเขียนของอาจารย์ใน Gotoknow ครับ”

“อาจารย์รู้ไหมว่า...ผมอ่านที่อาจารย์เขียนตลอดเลยครับ”

จากงานมหกรรม R2R ครั้งที่2 ; ความเสมอภาค และความสุขจากการทำ R2R

http://gotoknow.org/blog/kapoomr2r/277905

 

ครั้งที่สองที่เจอ เมื่อ ปี 2553 ไม่นานนี้  ผมก็ได้รับรางวัล R2R ดีเด่น ของ สวรส. จัดขึ้น อีกครั้ง (สองปีซ้อน)  แต่ก็เหมือนความพูดอาจารย์ "เพราะมันก็เท่านี้" และมันก็เท่านี้ จริง ๆ  และมีบันทึกที่อาจารย์กล่าวถึงผมอีกครั้งด้วย

 

ตลบอบอวลด้วย "มิตรภาพและความรัก ความเข้าใจในกันและกัน"... ประทับใจคำพูดของคุณอดิเรก เร่งมานะวงศ์ ที่ว่า..

เมื่อผมได้ฟัง...พี่ๆ น้องๆ ทุกท่านที่นั่งอยู่ตรงหน้า ทำให้ผมเชื่อว่า ผมเป็น Fa ได้

คำพูดของคุณอดิเรกนำมาซึ่งเสียงปรบมือ...

จากงานมหกรรม R2R ครั้งที่ 3 l เมื่อห้วงเวลาแห่งความสุขเริ่มต้น "คุณอำนวย R2R"

http://gotoknow.org/blog/kapoomr2r/376947

 

หลังจากนั้น ผมก็ติดตามอ่านบันทึกอาจารย์อย่างต่อเนื่อง

แต่ด้วยบันทึกที่มากมายและมีคุณค่ามหาศาล

การตีความเป็นเรื่องสำคัญ บันทึกหนึ่ง ๆ ของอาจารย์สร้างจินตนาการและความรู้

ให้ผมมากมายอย่างคาดไม่ถึง

จน ณ บัดนี้ ผมยังอ่านบันทึกยังไม่ครบทุกฉบับ

และผมยังมอบหมายให้ลูกชายของผมว่า เมื่อยามโตขึ้น ให้มาอ่านบันทึก

ของอาจารย์ Ka-Poom ด้วยนะ

 

ผมห่วงใยและอยากรู้ข่าวคราวอาจารย์อยู่ตลอดเวลา

อาจารย์มีความสุข ความเศร้า ความเหงา เสียใจ ดีใจ อย่างไร ? เป็นสิ่งที่ผมอยากรู้

โดยตามอ่านข่าวคราวจากบันทึกของอาจารย์ที่เขียนอย่างต่อเนื่อง

ผมรับรู้ความคิด ความฝัน และการเดินทางของอาจารย์จากบันทึก

ณ เวลานี้ ผมยังคอยเฝ้าติดตามการเดินทางของอาจารย์

และภาวนาตลอดเวลาว่า...ขออาจารย์ให้มีความสุขในทุกขณะในเส้นทางที่เลือก และเชื่อมั่น

 

 

มีสิ่งหนึ่งที่สะกิดใจผมอยู่ตลอดเวลา เมื่อนึกถึงคำพูดที่เราเคยได้คุยกัน...

ถึงเวลาแล้วที่ผมจะสร้างโอกาสให้กับคนอื่น

เหมือนที่ผมเคยได้รับจากทุกคนที่มอบให้ รวมถึงอาจารย์ Ka-Poom ด้วยครับ

ที่เป็นทั้งครู และกัลยาณมิตร

และผมเชื่อแน่ว่า ผมต้องทำให้ได้ และสุดความสามารถของผม

 

ผมสารภาพตามตรงว่า...

คำพูดของอาจารย์ และบันทึกเรื่องราวของอาจารย์

ทำให้ผมมีความรู้สึกมากมาย

ถ้อยคำที่เสมือนหยดน้ำเล็ก ๆ ทำให้ใจผมว้าวุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

แต่หลังจากนั้น ก็รู้สึกสงบนิ่ง และในความสงบนิ่งนั้น

ค่อยก่อแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง

ให้ผมหายเคว้งคว้าง

และกลับไปอ่านทบทวนชีวิตตัวเองอีกครั้ง....

 

*** แด่ อาจารย์ Ka-Poom = หยดน้ำเล็ก ๆ  ที่ก่อแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง ***