ขอบพระคุณ พี่อุ้มบุญ ครับ

กาลเวลา และบุญกุศล ทำให้ผม และพี่อุ้มบุญ เจอกัน

ในห้วงมหาสมุทรแห่งความเป็นพี่เป็นน้อง และความดีงามต่อกัน

วันนี้ ผมมีภาระมากมายหลายงาน แต่อยากเขียนบันทึก

คิดไม่ออกว่า จะเขียนเรื่องราวอะไรดี

แต่เรื่องราวในบันทึกวันนี้ เหมือนมันอยู่ในหัวใจของผม

ผมคิดและเขียนไม่น่าเกิน 10 นาที

มันอาจจะไม่สมบูรณ์มากนัก

แต่ความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์กะปุ๋ม น่าจะเต็มร้อย เพราะมาจากหัวใจจริง ๆ

เชื่อแน่ว่า...ไม่นานคงมีบันทึกผมที่มีต่อพี่อุ้มบุญนะครับ

รักษาสุขภาพนะครับ