เมื่อคืนก่อนเราเฝ้าเดี่ยว อ่านพระคัมภีร์ ที่ได้ทบทวนเรื่องเกี่ยวกับความรัก ใน 1 โครินธ์ บทที่ 13 กล่าวว่า ...ความรักนั้นก็อดทนนาน และกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ ความรักทนได้ทุกอย่างแม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ และทนต่อทุกอย่าง...เชื่อมั้ยว่าครัั้งแรกที่ได้ยินแบบนี้ มันเป็นคำนิยามที่แปลก และยากจังเลย แต่เราเชื่อว่า เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกท้อแท้ หรือหมดแรงกับใครบางคน ถ้าเราได้มาทบทวนกับเนื้อหาของความรักแบบนี้ มันทำให้เรามีพลังขึ้นมานะ เพราะตอนท้ายของบทเฝ้าเดี่ยวบอกว่า ความรักมองข้ามสิ่งที่คนอื่นเป็น และมองที่ศักยภาพของเขา ...ยิ่งพออ่านมาถึงประโยคนี้ ทำให้เรารู้สึกโล่งขึ้นนะ เพราะบางทีเราก็ไปยึดติดอยู่กับการเป็นตัวตนของคนอื่น ที่บางทีก็ไม่ได้ตามที่เราคาดหวัง แต่พอมองไปที่สิ่งที่เขาให้เรา ก็เห็นอะไรได้มากมาย ความสุขมันก็ผุดขึ้นมาได้
เพราะนะครับ ความรักมองข้ามส่ิงที่คนอื่นเป็น ฟังแล้วก็รู้สึกดีนะ
เห็นด้วยค่ะ ความรักชายหญิง ถ้าเป็นรักที่ยิ่งใหญ่เหมือนรักที่พ่อแม่ให้แก่ลูก ก็ดีมากๆ รักมองข้ามข้อผิดพลาด ชื่นชมส่งที่ดีค่ะ
ความรัก...ไม่ว่ารักแบบไหน...เป็นสิ่งสวยงามเสมอ
ถ้าเรารัก เพราะรัก ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น เราจะมีความสุขที่ได้รักค่ะ