ผู้มีปัญญา สามารถพบสุขได้ในสิ่งที่เป็นทุกข์

       วันนี้ผู้เขียนโชคดีที่ท่องเนต พบhttp://gotoknow.org/blog  เข้ามาอ่านในหลายๆบันทึก  ชอบสังคมที่มีความรัก  สามัคคีและกลมเกลียวกัน   ผู้เขียนจึงสมัครขอเป็นสมาชิกด้วยจากการที่พบชอบอ่านหนังสือหลายๆเรื่อง   จากประสบการณ์การทำงาน  คงจะมีเรื่องที่พอจะเขียนได้    ถ้าคิดไม้ได้คงต้องรอแรงบันดาลใจกันละครับ  เพราะหลายครั้งที่ผู้เขียนอยากพูด  อยากเขียนบอกเล่าใครสักคน  แต่เขินอายกลัวว่าไม่มีคนอ่าน  ขอโอกาสให้ตรงนี้เป็นที่ฝึกเขียนด้วยนะครับ

        ตอนเช้า ผู้เขียนไปร่วมงานทำบุญร้อยวันของเพื่อนรัก ที่ลาโลกนี้ไป อย่างกระทันหัน  จนเป็นที่เศร้าสลดใจของภรรยา  ลูก เพี่อนฝูงและญาติๆ   วันนี้ครบ 100 วัน  ความเศร้าโศกนั้นไม่ได้จางหายไปเลย ผู้เขียนปลอบโยนได้ไม่กี่คำ  เพราะเป็นคนพูดน้อย  จึงนั่งดูและคิดกว่าความทุกข์จากการพรากจากคนรักมันเป็นอย่างนี้เอง   จะเร็วหรือช้าทุกคนต้องพบ

       กลับถึงบ้านจึงไปค้นหาหนังสือธรรมะมาอ่าน  พบหนังสือเล่มเล็ก "หาสุขได้จากทุกข์" ของท่านพุทธทาสภิกขุ  ขอเล่าย่อๆนะครับ

                         หาความสุขได้จากสิ่งที่เป็นทุกข์

 - ผู้มีปัญญาย่อมแสวงหาความสุขได้จากสิ่งที่เป็นทุกข์  จะมีคนโง่แย้งว่า เมื่อเป็นทุกข์เสียแล้วก็ไม่มีทางแก้ไข  หรือความสุขกับความทุกข์จะเอามาใช้แทนกันไม่ได้  แต่ผู้มีปัญญาหาเป็นเช่นนั้นไม่  สามารถแสวงหาความสุขได้จากสิ่งที่เป็นทุกข์

- ท่านบอกว่านี้มันเป็นหนทางที่ดี  หรือดีมากทีเดียว  เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่จะช่วยให้ความทุกข์น้อยเข้า  หรือถึงกับไม่มีความทุกข์เลย แต่ถ้าฟังไม่ถูกมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรและคงจะคิดเสียว่ามันเป็นสิ่งปฏิบัติไม่ได้  เพราะว่าคนโง่ทั้งหลายย่อมหวังในสิ่งที่หวังไม่ได้  หรือไม่ควรหวัง

          ในกรณีเช่นวันนี้  ความทุกข์จากการพลัดพรากคนรัก  สิ่งที่รัก  เราจะเอาธรรมะข้อนี้ไปปลอบโยนได้อย่างไร  ผู้เขียนก็อยากเป็นคนฉลาด  และอยากให้ภรรยาของเพื่อนเป็นคนฉลาด  จึงต้องขอความช่วยเหลือจากท่านผู้อ่าน  ช่วยคิดคำพูดไปปลอบโยนเขาด้วยนะครับ

           ขอบคุณครับ

อ้างอิง : หนังสือ หาสุขได้จากทุกข์    พุทธทาส   สำนักพิมพ์สุขภาพใจ 

            พระธรรมเทศนา  แสดงเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2514