อาลัยเพื่อน

         เมื่อวันที่  5  ตุลาคม  2553 เวลาประมาณ  17.00 น. ผมได้รับไทรศัพท์จากผอ.ไพโรจน์  คงเกิด ว่าได้รับการแจ้งข่าวร้ายจากผอ.นพดล  เพชรระ เรื่องเพื่อนของเรา 1 ท่าน คือ อ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ  รองผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านพุดหง  อ.ร่อนพิบูลย์  ได้เสียชีวิตจากการถูกลอบยิงหลังจากขับรถออกจากโรงเรียนได้ไม่ไกล  เราคงไม่ทราบสาเหตุว่าอ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ  โดนทำร้ายเรื่องอะไร  แต่ที่ผมและอีกหลายท่านรู้ คือ  ท่านอ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ  เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของเรา  ผมได้ประสานไปยังประธานรุ่นของเรา คือ ท่านพรหมมาส  นวลขาว  เพื่อจะได้ตรวจสอบข่าวว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่  ซึ่งตอนนั้นผมก็ยังไม่มั่นใจว่ามันเป็นเรื่องจริง คิดว่าผอ.นพดล เพชรระ เข้าใจผิด แต่สุดท้ายประมาณ 5 ทุ่ม ผอ.เสาวพจน์  รัตนบุรี  ก็โทรประสานมาและยืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริง

         สองปีกว่า ๆจากป.บัณฑิต สู่มหาบัณฑิตที่เราเรียนราชภัฏนครศรีธรรมราชด้วยกันจนกำลังจะได้รับปริญญามหาบัณฑิตในเร็ว ๆนี้ ในสาขาการบริหารนวัตกรรมเพื่อการพัฒนา รุ่น 1 แต่ อ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ ไม่มีโอกาสในวันนั้นแล้ว ผมจึงเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาแสดงการอาลัยถึงเพื่อนเราที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับท่านนี้

 

 

 ท่านที่ใส่แว่นตา คือ อ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ

 

 วารีและเวลาไม่เคยย้อนกลับ

ความสุขในชีวิตคือสิ่งที่เราควรเติมเต็มให้กับชีวิตเรา

เราไม่อาจตัดสินชีวิตเราได้ทุกเรื่อง

อ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ เคยบอกกับผมตอนไปเมืองจีนว่า

การได้เหยียบกำแพงเมืองจีนเป็นความฝันอย่างหนึ่งของพี่

ดูสีหน้าของอ.วิโรจน์  ฤกษ์ศิริ

จะรู้ว่าท่านมีความสุขมาก ๆ

 ถ่ายรูปที่ระลึกจากประเทศจีนชุดฮ่องเต้

         สายธารที่ไหลผ่าน  ฝากฝันไว้ที่กรุงปักกิ่ง  ประเทศจีน

                  ขอให้เพื่อนเราไปสู่สุขคติเถิด

 

ภาพสุดท้ายที่ทุกชีวิตต้องเจอ ยากดีมีจน ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ต้องถึงจุดนี้ทุกคนครับ