หลังจากที่เดินทางมาถึงกรุงเตหะรานได้สี่วัน และปล่อยให้ลูก ๆ อุดอู้อยู่แต่ในโรงแรม ในระหว่างที่ผมกับภรรยาตระเวนหาบ้านเช่า พวกเราก็ตัดสินใจที่จะพาลูก ๆ ออกไปผจญภัยเล็ก ๆ ด้วยการพาพวกเขาเดินไปยังสวนสาธารณะแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พัก
สิ่งหนึ่งที่สังเกตเห็นได้นับตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองหลวงของประเทศอิหร่านก็คือสวนสาธารณะน้อยใหญ่ที่เรียงรายและกระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของเมือง ที่ต่างดูสงบเรียบร้อย น่าเดินและน่าชม ซึ่งสวนสาธารณะที่ผมกับภรรยาพาลูก ๆ ไปนั้น ก็เป็นสวนที่เราผ่านมาหลายครั้งหลายครา
ลูก ๆ ตื่นเต้นมากเมื่อได้รู้ว่าจะได้ไปเดินเล่นในสวน ทั้ง ๆ ที่พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรในนั้นบ้าง และผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะคาดหวังอะไรกับสวนสาธารณะในอิหร่านได้มากน้อยแค่ไหน แต่กระนั้นพวกเราก็พากันเดินจูงมือกันไปอย่างสนุกสนาน และยิ่งเราเดินขึ้นเขาเคลื่อนกายเข้าใกล้สวนสาธารณะมากเท่าไหร่ ใบหน้าของลูก ๆ ก็จะมีรอยยิ้มแห่งความสุขกว้างขึ้นเท่านั้น ในขณะที่ผมเองกลับเริ่มหวาดหวั่น เกรงว่าพวกเขาจะผิดหวังหากไปถึงแล้วพบว่าสวนสาธารณะไม่เหมือนกับสวนที่เขาคุ้นเคยในประเทศไทย
แต่เมื่อเราก้าวผ่านประตูสวนเข้าไป ก็ได้พบกับความร่มรื่นของแมกไม้ที่เรียงรายตามเส้นทางเดิน และผืนหญ้าที่เขียวชอุ่ม มีม้านั่งไม้กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ และมีผู้คนมากมายหลบมาอาศัยความเงียบสงบของสวนสาธารณะเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ พูดคุยกับเพื่อนฝูง หรือนั่งปิกนิกกันเป็นครอบครัว
เรากลายเป็นจุดสนใจของผู้คนในละแวกนั้นในทันใด ทั้งด้วยการเป็นคนแปลกหน้า และการเป็นคนต่างชาติ ซึ่งแม้ว่าทุกคนต่างหันมามองพวกเราด้วยความสนอกสนใจพอ ๆ กับความแปลกใจใคร่รู้ แต่ทุกคนก็ต่างพยักหน้าและยิ้มทักทายอย่างเขินอาย และเฝ้ามองพวกเราจนเหลียวหลัง โดยเฉพาะเด็ก ๆ ที่เหมือนจะทำให้รอยยิ้มของชาวอิหร่านดูอ่อนโยนและเป็นมิตรมากขึ้นหลายเท่านัก
จากส่วนด้านหน้าของสวน เราก็ค่อย ๆ เดินลัดเลาะลึกเข้าไปด้านใน ผ่านหนุ่ม ๆ ที่กำลังตีแบ็ดมินตันอย่างสนุกสนาน ผ่านมาถึงบริเวณที่มีเครื่องออกกำลังกายจัดตั้งไว้เหมือนในเมืองไทย ที่ทำให้เราทั้งแปลกใจและอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด จนมาถึงส่วนที่ทำให้ลูก ๆ ทั้งสองกระโดดโลกเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ เพราะด้านในของสวนมีสนามเด็กเล่นที่แน่นขนัดด้วยเด็ก ๆ มากมายทั้งชายหญิง และบรรดาผู้ปกครองที่นั่งเฝ้าสังเกตการณ์จากม้านั่งหรือขอบกำแพงรอบสนามเด็กเล่นแห่งนั้น
มันไม่เกินจริงเกินไป หากจะกล่าวว่าการปรากฏกายขึ้นของพวกเราเหมือนจะทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจหนึ่ง ทุกสายตาในบริเวณนั้น โดยเฉพาะของเหล่าพ่อแม่ที่หันมาจับจ้องอยู่ที่ครอบครัวของเราด้วยทั้งความแปลกใจปนสงสัย ซึ่งก็ทำให้เราต้องชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความไม่มั่นใจว่าเรามีสิทธิ์ที่จะใช้สนามเด็กเล่นแห่งนี้หรือไม่ หรือว่าอาจกำลังทำผิดกฎหมายอะไรบางอย่างอยู่โดยไม่รู้ตัวหรือไม่
แต่ในขณะที่พวกผู้ใหญ่กำลังกังวลและสับสนอยู่นั้น เด็ก ๆ กลับไม่สนใจ และก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปหาเครื่องเล่นในทันที ทั้งสไลเดอร์ ม้าโยก และที่ปีนป่ายต่าง ๆ ที่กระจายอยู่บนพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนั้น และเพียงครู่เดียว ทุกอย่างก็เหมือนจะกลับเป็นปกติ และชีวิตก็เดินหน้าต่อไป เหล่าพ่อแม่กันกลับไปทำสิ่งที่ทำอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยกับเพื่อน หรือการเฝ้าติดตามว่าลูกกำลังเล่นอะไรอยู่
แม้ว่าลูก ๆ ของผมจะพูดภาษาอื่นไม่ได้เลยนอกจากภาษาไทย แต่ในวินาทีนั้น ณ สถานที่แห่งนั้น มันราวกับว่าภาษา เชื้อชาติ ศาสนา ไม่มีความสำคัญ เพราะเด็ก ๆ ทุกคนต่างสื่อสารด้วยภาษาเดียวกัน คือมิตรภาพที่ไร้พรมแดน และปราศจากข้อจำกัด พวกเขาต่างหัวเราะอย่างร่าเริงมีความสุข และปลอดภัยกับบรรยากาศอันอบอุ่น
เพียงชั่วอึดใจเดียว ลูก ๆ ของผมก็วิ่งเล่นกับเด็กอิหร่านอย่างคุ้นเคย ราวรู้จักสนิทสนมกันมานมนาน และเหล่าเด็กอิหร่านเองก็เวียนวนมาทางผมและภรรยา ส่งภาษาเจื้อแจ้วด้วยความสงสัย พอประมาณและคาดเดาได้ว่าคงอยากรู้ว่าคนแปลกหน้าอย่างพวกเรามาจากไหน ผมและภรรยาและเปลี่ยนรอยยิ้มและมิตรภาพกับผู้ปกครองแถวนั้น ไม่ใช่ในฐานะของคนต่างชาติ ต่างศาสนา หรือคนต่างถิ่น แต่ในฐานะของพ่อและแม่ที่ต่างต้องการเห็นลูก ๆ ได้วิ่งเล่นอย่างมีความสุขเหมือน ๆ กัน
กว่าเราจะออกมาจากสนามเด็กเล่นและสวนสาธารณะแห่งนั้นได้ ก็ต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่งในการเดินฝ่าร้านขายของที่พวกเราต้องพ่ายแพ้กับเสียงเรียกร้องของลูก ๆ ที่อยากทานน้ำส้มปั่นและไอศครีมที่ดูหน้าตาไม่น่าจะอร่อย แต่เมื่อได้ลิ้มรสแล้วก็ติดใจจนแทบจะหยุดทานไม่ได้
ผมเดินออกมาจากสวนสาธารณะในค่ำวันนั้น ด้วยความอบอุ่นใจว่าอย่างน้อยในโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายสับสน และสังคมที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ก็ยังมีสถานที่หนึ่งที่ให้ความร่มรื่นทั้งทายกายและใจ และอดคิดไม่ได้ว่าบางทีหากพวกผู้ใหญ่เอาเด็ก ๆ กับความสุขเล็ก ๆ ที่เรียบง่ายของพวกเขาเป็นตัวอย่างบ้าง โลกของเราอาจจะน่าอยู่ขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว
