คราวนี้เราเป็นคนกำหนดหัวข้อให้เด็กนักเรียนเขียนเรียงความ "ศีลห้ากับชีวิตประจำวันของข้าพเจ้า"

พักร้อนมาพักจิตกับเพื่อนรัก ตอนสอง นั่งสมาธิ

ในวันที่ลาพักร้อน นอกจากทำกับข้าวกินกันเองกับครอบครัวในช่วงบ่าย

ก่อนบ่ายคือสาย ๆ เก้านาฬิกา เรานัดคุณหงุ่นเพื่อนรัก นั่งสมาธิกัน

 

นั่งหน้าพระพุทธรูป สวดมนต์ อาราธนาศีล ก่อนแล้วจึงนั่งสมาธิ

ก่อนนั่งสมาธิ เราพูดคุย ถามไถ่ถึงการงาน ความเป็นปกติของร่างกาย หรือเจ็บไข้ได้ป่วยที่มีผ่านมา

กิจกรรมส่งเสริมการศึกษาแก่เด็กนักเรียนที่มีจิตคิด กระทำความดีตามโครงการที่เพื่อนของเราเป็นคนเริ่มต้น และเราสานต่อด้วยกัน

หลังจากมีการวางแผนหัวข้อต่อไปของการเกื้อกูลเด็ก คราวนี้เราเป็นคนกำหนดหัวข้อให้เด็กนักเรียนเขียนเรียงความ

"ศีลห้ากับชีวิตประจำวันของข้าพเจ้า"

เพราะเห็นว่า เด็ก ๆ จะได้หัดคัด และเขียน ฝึกการใช้ภาษาไทยด้วย

 

หลังจากนั้น เราถกหรือพูดคุยถึงเนื้อหา คำสอน ของธรรม

เรามักเป็นผู้อ่าน ฟัง

คุณหงุ่นหนักไปทางปฏิบัติ 

แล้วเราสองคนก็สรุปกันว่า คงต้องมีทั้งสองอย่าง

 

เพราะ เห็นได้ชัดว่าเมื่อเราสองคนเริ่มนั่งสงบ เพื่อถึงสมาธิ(คุณหงุ่น)
หรือเพียงแค่สงบ(เราเอง)

พลัง มันต่างกัน หรือเปล่า

เพื่อนเราบอกว่า รู้สึกว่าเรา(ดิฉัน) หน่วง หนืด หรือเปล่า

ในส่วนตัว เรารู้สึกสบาย ๆ เพียงแต่นิ่งช้า และง่วงนอนมาก

ทั้งที่นอนมาเต็มอิ่ม

 

ยิ่งพักหลัง ๆ นี้ ฝึกไม่มาก แม้จะฝึกกลาง ๆ พยายามรู้ตัวทั่วพร้อม ในทุกขณะ
แต่มีค่ะ ที่ ไม่ทัน

นั่งคิดดู จิตเราอาจจะเหมือนสายน้ำที่ไหลในสายยางท่อน้ำหรือไม่

ปล่อยเรื่อย ๆ ก็ไหลเอื่อย ๆ

ถ้าเอานิ้วหัวแม่มือบังคับมันไว้สักหน่อย จะพุ่ง หรือมีกำลัง มากกว่านี้หรือไม่


หมายถึง ให้รู้ตัวว่า จิต ควรมุ่งไปที่ความ ละ วาง อย่าแวะ อย่าเพลิน สบาย ๆ ไปกับอาการความสงบ ความเพลิดเพลิน

จนกลายเป็นง่วงนอน

 

ทั้งนี้ทั้งนั้น เราหมายถึงดิฉันยังไม่เข้าใจถี่ถ้วน

แต่ ไม่คับข้องใจค่ะ

 

ไปเรื่อย ๆ

ถูกต้องหรือไม่ ไม่ทราบค่ะ

 

อย่างไรก็ตาม ปวารณาตัวแล้วว่า ต้องฝึกอีก

ผู้รู้ผ่านมาอ่าน ฝากความคิดเห็น แนะนำจักเป็นพระคุณค่ะ