ระหว่างเดินเที่ยวก็เห็นตลาดตรงข้ามถนนมีคนมากมาย ดูคึกคักมากก็เลยเดินข้ามถนนไป
ออกมาจากสถานีรถไฟก็เดินไปเดินหาโรงแรมที่ Tourist Information แนะนำ สนใจโรงแรม Pusan Inn เพราะเห็นว่าอยู่ใกล้ๆ และได้ยินว่าชาวญี่ปุ่นชอบมาพัก เดินถามคนไปทั่ว (จำทางที่เขาบอกมาไม่ได้) ส่วนนามบัตรที่ได้มาก็เป็นภาษาญี่ปุ่น มีแต่ชื่อโรงแรมเท่านั้นที่เป็นภาษาอังกฤษ แต่เดินไปเดินมาในสุดท้ายก็เจอ พบเจ้าหน้าที่ Front ก็ขอดูห้อง เขาก็ O.K. พาขึ้นไปเปิดห้องให้ดู เป็นห้องเตียงใหญ่เตียงเดียว สะอาดไม่มีกลิ่นอับ ค่าห้องคืนละ 30,000 วอน (810 บาท) ไม่มีอาหารเช้า จ่ายเงินแล้วก็กลับไปเอากระเป๋าออกจากล็อคเกอร์มาเก็บไว้ที่ห้อง แล้วจึงตะลุยเมืองพูซานด้วยการเดินไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน ซื้อ One day pass ราคา 3,500 วอน ใช้ได้จนถึงเที่ยงคืน จะใช้กี่เที่ยวก็ได้ เจ้าหน้าที่ที่ Tourist Information บอกว่าหากใช้ซับเวย์เกินสามเที่ยวซื้อแบบนี้จะคุ้มกว่า
เที่ยวแรกมุ่งหน้าไปยังสถานีแฮอันแด (Haeundae) ออกจากสถานีซับเวย์ก็มุ่งหน้าเดินไปยังชายทะเล ใช้เวลาเดินประมาณสิบห้านาทีก็ถึงหาดแฮอันแด (Haeundae Beach) ชื่นชมทัศนียภาพและบรรยากาศริมทะเลสักพักก็เดินกลับ หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟใต้ดินต่อไปยังสถานีจางซาน (Jangsan) เป็นสถานีสุดท้ายของรถไฟสายสีเขียว จุดหมายของเราอยู่ที่ร้านอาหารบุฟเฟ่ท์ซีฟู้ดที่ชื่อว่า Moris อ่านพบในเน็ตจึงอยากจะลองดู มีอาหารมากมายคล้ายๆ กับโออิชิของบ้านเรา แต่อาหารมีให้เลือกเยอะมาก ทานจนมึนไปหมด มีอาหารบางอย่างกินไม่ลงจริงๆ เป็นเหมือนกับไส้เดือน (น่าจะเป็นตัวเพรียง) ยังเป็นๆ กระดุกกระดิกอยู่ เห็นแล้วต้องล่าถอย หลังจากทานเสร็จผมบอกกับสุนิตว่าต่อไปนี้ถ้าจะเที่ยวเองคงต้องมีกฏเพิ่มเติมเป็นข้อที่สาม (เดิมตั้งกันไว้สองข้อ แล้วจะเฉลยในตอนสุดท้าย) ว่าจะต้องไม่มาทานอาหารบุฟเฟ่ท์ เพราะนอกจากจะเสียเวลาแล้วผมว่าน่าจะทำให้เสียสุขภาพอีกด้วย (เพราะทานกันมากไป ทานกันอย่าง "ไร้สติ")
จากนั้นเราสองคนก็ย้ายพุงมานั่งรถไฟใต้ดินครั้งอีกครั้ง ครั้งนี้มุ่งไปยังสถานีชากาชิ (Jagalchi) ที่นี่เป็นตลาดปลาที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในเกาหลี แต่โชคไม่ดีเพราะตอนที่ไปถึงนั้นมันดึกมากแล้ว ร้านส่วนใหญ่ก็เก็บของกันแล้ว ครั้งแรกตั้งใจว่าไม่เป็นไรพรุ่งนี้เช้าจะกลับมาใหม่ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้มา ระหว่างเดินเที่ยวก็เห็นตลาดตรงข้ามถนนมีคนมากมาย ดูคึกคักมากก็เลยเดินข้ามถนนไป (โดยลงทางซับเวย์) เดินดูของซึ่งก็ไม่ต่างกับที่ในโซลเลย ได้ของฝากมาบ้างนิดหน่อย เดินกันได้อีกไม่นานก็ชวนกันกลับที่พัก เพราะขาเริ่มลากแล้ว ข้างใต้สถานีนี้ มีร้านค้ามากมายแต่เวลานั้นปิดร้านกันหมด หากมากลางวันคงจะสนุกกว่านี้ กว่าจะถึงที่พักก็เที่ยงคืน คืนนี้หลับสบายเหมือนเดิม เมื่อยขายิ่งกว่าเดิม ทำให้นึกถึงครีม Voltaren ขึ้นมา เป็นบทเรียนว่าทีหลังถ้าเดินทางแบบนี้คงต้องมียานวดขาติดมาบ้างก็คงจะดี
