อกฉันทุกวันเฝ้าอาวรณ์ เหมือนคนพเนจรฉันนอนไม่หลับเลย

แด่นกขมิ้นพลัดถิ่น


๐  ค่ำคืนฉันยืนอยู่เดียวดาย เหลียวมองรอบกายมิวายจะหวาดกลัว

มองนภามืดมัวสลัวเย็นย่ำ ค่ำคืนเอ๋ย

ยามนภาคล้ำไปใกล้ค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอกเจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย

เจ้าดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำแล้วจะนอนไหนเอย เอ๋ย?..เล่านกเอย

 

๐  อกฉันทุกวันเฝ้าอาวรณ์ เหมือนคนพเนจรฉันนอนไม่หลับเลย

หนาวพระพายพัดเชย อกเอ๋ยหนาวสั่น สุดบั่นทอน

ยามนี้เราหลงทางกลางค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอกเจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย

เจ้าดอกราตรี นกขมิ้นหลงที่ เงียบเหงาฤดีจริงเอย? เอ๋ย?.โอ้หัวอกเอย?

 

๐  บ้านใดหรือใครจะเอ็นดู รับรองอุ้มชูเลี้ยงดูให้หลับนอน

นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำไหนนอนนั่น อกฉันหมอง

ทนระกำช้ำใจยามค่ำ ยินเสียงร่ำน้ำตก โอ้หัวอกเอ๋ย

โอ้อกอาวรณ์ ฉันไร้คู่ร่วมคอน ต้องฝืนนอนหนาวเอย.. เอ๋ย..โอ้หัวอกเอย?

 

๐  เมื่อมองหมายปองก็แลเห็น หวิวในใจเต้น เหมือนเป็นเพียงแต่มอง

เหมือนพบรังจะครอง แต่หมองเกรงที่ หวั่นจะมีเจ้าของ

ฟังสำเนียงเสียงเพลงครวญคร่ำ ใครหนอร่ำคำบอก เจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย

เจ้าดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำนี้จะนอนไหนเอย? เอ๋ยนอนที่ไหนก็ได้เอย