กตัญญูกตเวทิตา


ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี

 

 

 

 

                                        พระคุณของพ่อแม่ 

                           (บันทึกนี้เขียนเมื่อ 12 กรกฏาคม 2546 )

 

            ช่วงนี้ข้าพเจ้าเจอมรสุมหลายอย่างทั้งการเรียนและเรื่องส่วนตัว  ทำให้รู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังกับชีวิต  ที่สำคัญคือการขาดความกระตือรือร้นซึ่งเป็นปัญหาที่หนักที่สุด  พูดแบบภาษาชาวบ้าน คือ "ไม่อยากได้ ไม่อยากดี"  เพราะฉะนั้นต้องรีบแก้ไขสถานการณ์อย่างเร่งด่วนเพื่อปรับเปลี่ยนทัศนคติ  โดยเอาหลักการเหล่านี้มาใช้ คือ 1.ความกตัญญูกตเวทิตา 2.ความเพียรและความอดทน 3.ความยึดมั่นในหลักคุณธรรมจริยธรรม

     ตอนนี้มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องเอาคุณธรรมคือความกตัญญูมาใช้  เพราะเรารู้สึกผิดหวังในตัวเอง  ต้องการลงโทษตัวเอง ไม่อยากทำดีเพื่อตัวเอง พูดง่าย ๆ คือ "ไม่รักตัวเอง"  เราอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกว่า เกลียดตัวเอง  ด้วยสาเหตุหลายประการ  เมื่อเราเกลียดตัวเอง การกระทำหน้าที่ทุก ๆ อย่างจึงทำอย่างไม่มีจิตวิญญาณ ไม่หวังผลในแง่ดี  ซ้ำร้ายเป็นการทำเพื่อลงโทษตัวเอง  คืออยากให้ผลออกมาไม่ดี ล้มเหลวและเสียหาย  ตนเองจะได้สมนำหน้าตัวเอง  สะใจที่เห็นตนเองล้มเหลว 

     ถ้าหากจิตของเราตกอยู่ในสภาพนี้ไปนาน ๆ เราจะกลายเป็นคนไร้ประสิทธิภาพ ทำตัวขวางโลกและขวางสังคม มีชีวิตที่เหมือนตกนรก  นั่นคือจะอยู่ด้วยความอิจฉาริษยาคนอื่น เพราะตัวเองทำไม่ได้  และจะเกลียดตัวเองที่ทำไม่ได้ทั้ง ๆ ที่ควรจะทำได้  พร้อมกันนั้นก็จะเกลียดคนอื่นที่ทำได้ดีกว่า ทั้ง ๆ ที่ตัวเองน่าจะทำได้ดีกว่า  สุดท้ายก็จะจมปลักอยู่กับความเกลียดและความกลัว

          สำหรับแนวทางในการแก้ไขอย่างเร่งด่วนในการปรับเปลี่ยนทัศนคติเชิงลบเป็นเชิงบวก  นั่นก็คือ เราจะต้องเอาคุณธรรมคือความกตัญญูต่อบิดามารดามาใช้  โดยเราจะต้องตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เรากำลังจะกระทำเราไม่ได้กระทำเพื่อตัวของเราเอง  เพราะลำพังตัวของเราเองตอนนี้ไม่มีคุณค่าเพียงพอที่เราจะทำอะไรให้  แต่ให้เราคิดและตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่า  เรากระทำเพื่อบูชาพระคุณของพ่อแม่  ให้คิดดูว่า พ่อแม่ท่านรักเราขนาดไหน กว่าที่เราจะเติบโตมาเป็นผู้เป็นคนขนาดนี้  ท่านต้องลำบากลำบน อดทนต่อสู้เลี้ยงดูเรามาด้วยความเหนี่อยยาก  ท่านให้ความรักความเอ็นดูกับเลือดในอกของท่านก้อนนี้อย่างหมดหัวใจ  แล้วสุดท้ายเราจะเอาความเกลียดตัวเองมาทำลายผู้ที่ท่านอุตส่าห์เลี้ยงดูมาด้วยความลำบากได้อย่างไร

          เพราะฉนั้น หากเราเป็นลูกที่ดีจริง เราจะต้องทำชีวิตที่ท่านให้มาด้วยความรักเลี้ยงดูมาด้วยความลำบากนี้ให้มีคุณค่า สมกับที่ท่านได้ตั้งใจกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูมาด้วยความรักความอาทร  อย่าคิดเพียงแค่ว่าชีวิตนี้เป็นของเราเพียงคนเดียวเท่านั้น เราจะทำลายให้มันย่อยยับอย่างไรก็ได้  แต่จงตระหนักในความเป็นจริงที่ว่า ชีวิตนี้ไม่ใช่ของเราแต่เพียงผู้เดียว แต่เป็นชีวิตของมารดาบิดาผู้ให้กำเนิดด้วย  เพราะถ้าท่านไม่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเรามา  ชีวิตนี้จะเจริญเติบโตขึ้นมาจนถึงปัจจุบันนี้ได้อย่างไร

          เพราะฉนั้นเราจะทำลายชีวิตของบิดามารดาคือตัวเรานี้ไม่ได้เป็นอันขาด  ทั้งนี้เพราะผู้ที่ได้รับผลกระทบจากความเสียหายล้มเหลวและผิดหวังนี้ไม่ใช่มีเฉพาะแต่เราเพียงคนเดียว  แต่บุคคลผู้มีหุ้นส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราคือมารดาบิดาจะต้องได้รับผลกระทบจากความเสียหายครั้งนี้ด้วย  หน้าที่ที่เราจะต้องทำในฐานะลูกที่ดี นั่นก็คือจะต้องพัฒนาชีวิตที่บิดามารดาให้มาด้วยความรักนี้ ให้เป็นชีวิตที่ดีงาม สร้างสรรค์และเป็นประโยชน์ทั้งต่อตนเองและสังคม  เป็นชีวิตที่มีพัฒนาการที่สูงทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจและสติปัญญา  เป็นชีวิตที่ผู้ให้ชีวิตรู้สึกว่าคุ้มค่ากับการที่ท่านได้ให้ชีวิตนี้แก่เรามา  เป็นชีวิตที่ท่านมีความรู้สึกภาคภูมิใจสมกับความเหนื่อยยากที่ท่านยอมลำบากเลี้ยงดูเรามาเป็นอย่างดี  ขอจบด้วยคำกลอนที่น่าประทับใจบทนี้

 

                   พ่อแม่ก็แก่เฒ่า            จำจากเจ้าไม่อยู่นาน

                   จะพบจะพ้องพาน        เพียงเสี้ยววารของคืนวัน

                  ใจจริงไม่อยากจาก        เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

                  แต่ชีพมิทนทาน            ย่อมร้าวรานสลายไป

                  ขอเถิดถ้าสงสาร           อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

                 คนแก่ชะแรวัย              คิดเผลอไผลไม่แน่นอน

                 ไม่รักก็ไม่ว่า                เพียงเมตตาช่วยอาทร

                 ให้กินและให้นอน         คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

                 เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง       ให้นึกถึงเมื่อเยาวัย

                 ร้องให้ยามป่วยไข้         ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

                 เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่       แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน

                 หวังเพียงจะได้ยล        เติบโตจนสง่างาม

                 ขอโทษถ้าทำผิด         ขอให้คิดทุกทุกยาม

                 ใจแท้มีแต่ความ           รักหวังช่วยอำนวยชัย

                 ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง            มีหรือหวังอยู่นานได้

                 วันหนึ่งคงล้มไป          ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

 

                                                         อ.สุนทรเกตุ

หมายเลขบันทึก: 397680เขียนเมื่อ 24 กันยายน 2010 11:03 น. ()แก้ไขเมื่อ 9 สิงหาคม 2023 08:47 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท