ไม่ใช่การเห็นต้นไม้ชนิดนี้ครั้งแรกของหนู แต่การเห็นในครั้งนี้ ใจสัมผัสได้ถึง ลีลาที่ธรรมชาติสรรสร้าง รู้สึกถึงความอ่อนช้อยประหนึ่งเขากำลังกระซิบว่า
“นี่แหละคือ ธรรมชาติ ไม่มีสิ่งใดเหมือนกันทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้ต่างกันทุกอย่าง”
การเดินไปสู่เป้าหมาย บางทีอาจจะเลี้ยวลด คตเคี้ยว
แต่หากไม่หยุดเดิน ไม่หยุดเติบโต ก็จะถึงที่หมายสักวัน
การเดินทางในจิตใจนี้ก็เหมือนกัน มีเพียงหน้าที่แห่งการเรียนรู้กับ ครู
ครู คือ ธรรมชาติ
หนูพึ่งมาลงใจ เมื่อวันที่กายได้ห่างจากครูผู้เมตตา กับคำที่ท่านมักจะย้ำกับหนูเสมอว่า
“สักวันติ๋วจะรู้ว่า ครูคือ ธรรมชาติ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเจอก็คือ ครู”
ก่อนหน้านี้หนูทำงานเหมือนหนูจะตายวันนี้
หนูทำงานจนลืมไปว่า
“ชีวิตนี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อทำงาน แค่เกิดมาเพื่อตายเท่านั้น”
คำ ๆ นี้ของครูดังขึ้นเมื่อมีสติ
ปุถุชนผู้มีกิเลสหนา อย่างหนู
จมตัวเองอยู่แต่กับงาน ๆ ๆ และก็งาน เดินทางเหมือนคนบ้า
ตลอดเดือนสิงหาคมยาวจนถึงต้น ๆ กันยายน แถมยังขาดการทิ้งร่องรอยแห่งชีวิต
ตามแถวแนวทางที่ครูวางไว้ให้ น่าอนาจกับความโง่
ฝึกฝนมาขนาดนี้ ก็ยังโง่ได้อีก
ครูค่ะ หนูยื่นใบลาออกจาก HiPPS แล้วค่ะ
ไม่ใช่ระบบไม่ดี แต่ครานี้ลงใจว่า
“HiPPS ทำให้ชีวิตหนูยุ่งยากซับซ้อน”
ไม่ใช่ระบบไม่ดี แต่ใจหนู ถ้ายังอยู่มันก็ไม่วาง
ไม่ใช่วิถีแห่งการภาวนาของตนเอง
ครูเคยสั่งสอน ย้ำกับหนูหลายครั้ง แต่หนูก็ดื้อ
ครานี้คงต้องใช้ความอดทนและความมั่นคงในจิตใจของตนเอง
เพราะใบลาออกที่ยื่น ยังถูกยื้อ ด้วยผู้บังคับบัญชา
แต่หนูเชื่อว่า “อยู่ที่เรา”
ตอนนี้ชีวิตหนูคล้ายกับการ เลี้ยวโค้งเข้าส่งหนทาง
ที่ครูวางแนวไว้ให้ หลังจากที่เตลิดไปไกล แบบแทบจะกู่ไม่กลับ
การละเลยในการเขียนบันทึก ทำให้หนูค้นพบว่า
“หนูขาดการทบทวนในตนเอง การเขียนบันทึก ไม่ใช่เพียงการเล่าเรื่องหรือ รายงานครู แต่เป็นการทบทวน ใคร่ครวญ พิจารณาในตนเอง หาสาเหตุ หาแนวทางแก้ไข ทำความเข้าใจ เพื่อให้เกิดความกระจ่าง”
บันทึกก่อนหน้านี้ที่ทำให้หนูเขียนไม่สำเร็จ เพราะว่า
“คิดว่าทำเพื่อ แก้ตัวกับครู จิตมันคิดวางแผนด้วยว่า ทำอย่างไรจึงจะออกมาดูดี สุดท้าย เขียนไม่จบ เขียนไม่ได้ ต่างจากตอนนี้ที่ปลายนิ้วสัมผัสแป้นของ Notebook ที่ครูเมตตาให้ไว้ อักษรแต่ละตัว ค่อย ๆ ถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ภายใน"
ประหนึ่งกำลังบอกเล่าว่า
“ความยิ่งใหญ่มากมาย เริ่มจากองค์ประกอบเล็ก ๆ แม้กระทั่งบันทึกนี้ ก็มีองค์ประกอบเป็น อักษรและสระต่าง ๆ ประสมกันเป็นคำ จากคำเป็นประโยค จากประโยคเป็นบันทึก”
นี่แหละค่ะ คือ ความจริงจากใจ
หนูถอนหายใจ และมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า รับรู้ถึงใจตนที่รักครู รักในแนวทางที่ครูแนะไว้ให้
หนูพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วค่ะว่า
“ครู คือ ความงดงาม ที่เมื่อใดใจระลึกถึง ความโล่งโปร่งปรากฏขึ้นในใจ เหมือนได้น้ำทิพย์ชะโลมใจ กราบขอบพระคุณครูค่ะ แม้ร่างกายครูห่างไกล แต่ใจยังระลึกถึงครู"
สวัสดีค่ะ
ตั้งใจจะเขียนบันทึกหลายครั้งแล้วเหมือนกันค่ะ
แต่ติดที่ไม่มี "เวลา" ซึ่งจริงๆ แล้วทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างเท่านั้นเอง
เข้ามาอ่านบันทึกนี้แล้ว ทำให้มีแรงขึ้นเยอะเลยค่ะ
"เริ่มจากองค์ประกอบเล็ก ๆ ประสมกันเป็นคำ จากคำเป็นประโยค จากประโยคเป็นบันทึก”
ขอบคุณนะค่ะ