ไผวาเวียงจันทร์เศร้าสาวเอยอย่าใดว่า
ญ ฟังเอาเดอพี่น้อง คนเมืองลาวละเว้างาย หวังอยากบายอยากคันแต่แนวนั้นดอกสิ่งเดียว
ขั้นบ่ฮักเจ้าอย่าเว้า ขั้นบ่เอาเจ้าอย่าว่า
ช ฟ้าผ่ากะรับใดไฟไหม่กะรับเอา
ความหนัก ความเบานั้น เขาสุเมรุเป็นขันซัง
เอาแผนดินเป็นหมากโตนเอาฟ้ามาซังซา
ยัง บ่ปานขวัญตานั้งเฮียงขวัญอ้าย
คืนใดเดือนหงายแจ้งให้พี่ชายนี้คิดฮำ
คำ ฮักมาเกิดขึ้นแขนสันตันสมอง
เห็นผู้สาวแล้วต้องคิดคองแต่ความฮัก
ความ สมัคในกายคอคะไมใจกุม
พอปานไฟสุมไหม้ในหัวใจบ่เทียงตอ หยังนอ
ขอให้ ใดพบพอสาวน้อยแมนใจ
ทนกะทนบ่ใดใจเอ้าอังหนหวย
หัวใจอวยเกิดหนาวแกม เอ้า
เป็นเทาโพนเทาเหล้าหนักเบาแกมอัง
นัง กะนังบ่หยืน ยืนกะยืนบ่หมันกะสันฮอนพี่จังมา
ขันแมนใดกับ เจ้าบ่ให้วาสากะเป็น
บ่ให้เห็นเลยคนขึ้นขี่บนยนแก้ว
สิบ่ไลเสียถิมป้า เจ้าให้เป็นอื่น
เดือนยังหงายกลางคืนพี่บ่แปผันปีนคือน้ำดังกัน ผะนางเอย
แม่น้ำโขงบ่อันกลายเป็นบวกควยนอน
เวียง จันทร์เป็นดงดอนขอนขวยขีนายโง
หนองสโนบ่ทันเศร้า บ้านเมืองเฮายังมีเจ้าครองนัง
ราชวังบ่เป็นป่าหญ้าปอง บ่ วางน้องให้แก่ไผ
ไก่ บ่เขียไปถังหน้า
ม้าบ่ปงเป็นเขา
หมากกะเล่าบ่หุ้มก้น
โพน บ่หยางคือหมู
ภูบ่เป็นดินเที่ยง พี่บ่ลืมผะนางใด
ใหม่บ่กลาย เป็นฝ้าย ขั้นอ้ายบ่ตายบ่วางเจ้าให้เป็นอื่น
เดือนยังหงายกลางคืน พี่บ่แปผันปีนคือน้ำดังกัน
ตัวละคำ