เมื่อมี QA สิ่งที่ QA ต้องการคือ หลักฐาน เมื่อไม่มีหลักฐาน คราวต่อไปก็ต้องการหลักฐาน เมื่อต้องการหลักฐานก็ต้องประชุมแบบเป็นทางการ ใช้โครงสร้างแนวดิ่ง ลดการประสานงานแนวราบลง

           วันนี้ภาควิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ ขอรับการประเมินตนเอง ซึ่งมีหลายๆ เรื่อง ที่ทางภาควิชาขาดหลักฐานอ้างอิง แต่ทางคณะกรรมการประเมินพบว่ามีการทำงานดังกล่าว แต่ไม่สามารถหาหลักฐานมาได้ เช่น ภาควิชามีบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ ไปเป็นผู้บริหาร และที่ปรึกษาให้กับหน่วยงานหลายองค์กรภายในมหาวิทยาลัย ซึ่งการไปทำงานดังกล่าวให้ผลทั้งทางตรงและทางอ้อมกับภาควิชา เช่น อาจารย์ไปเป็นวิทยากร ไปเป็นที่ปรึกษาทางวิชาการ แต่ทั้งนี้การไปเข้าร่วมกิจกรรมดังกล่าว ในบางครั้งการประสานงานระหว่างหน่วยงานภายนอกกับภาควิชา ไม่ได้มีการประสานงานในทางดิ่งกับคณบดี กับภาควิชา แต่เป็นการประสานงานโดยตรง เป็นการประสานงานในเชิงแนวราบ  ซึ่งถามว่าดีไหม ตอบได้ว่าดีในแง่ความรวดเร็ว ความสะดวก แต่หลักฐานข้อมูลจะไม่ค่อยมี 
        ส่วนอีกประเด็นหนึ่งคือ การประชุมอย่างไม่เป็นทางการ ถ้าถามว่าการประชุมบ่อยๆ คุยบ่อยๆ ดีไหม ตอบได้ว่าดี ยิ่งคุยกันมากทำให้ทำงานได้สะดวก เข้าใจกันมากขึ้น แต่ถามว่ารายงานการประชุมอยู่ไหน การประชุมที่ลากโต๊ะคุยกัน ถ้าถามหาวาระการประชุม ถามหารายงานการประชุมคงยาก แต่เมื่อมี QA สิ่งที่ QA ต้องการคือ หลักฐาน เมื่อไม่มีหลักฐาน คราวต่อไปก็ต้องการหลักฐาน เมื่อต้องการหลักฐานก็ต้องประชุมแบบเป็นทางการ ใช้โครงสร้างแนวดิ่ง ลดการประสานงานแนวราบลง แล้วอย่างนี้ถามว่า เราจะเชื่อ หรือใช้วิธีการใดดีระหว่าง หลักฐาน กับ ผลของงาน ใครมีแนวคิดดีๆ ช่วยแนะนำแนวคิดดีๆ ให้หน่อยครับ