เศร้าเหงาเกินเอื้อนกล่าว...

 

 

 

 

เคยเคียงข้างกายแนบเอียง

ทอดเงาใกล้เพียงกระซิบ

ใยเล่าเงาจันทร์ไร้ดาว

ทนเศร้าเกินกว่าร่ำไห้



หายใจแต่ไร้ความรู้สึก

เหม่อมองแต่สายลมสุดท้าย

พรากจากโดยไม่มีคำร่ำลา

ความเปลี่ยวเหงายังกรีดดังกลางห้องใจ

ดุจดอกไม้ไร้เสียงปีกแมลง




พรพล

๑๔ กันยา ๕๓