วันนี้ข้าพเจ้าไปยืนเข้าแถวร่วมกับเด็กนักเรียน ต้องตกใจ! เด็กวิ่งกรูกันเข้ามายังกับเห็นคุณน้องแพนเค้ก ข้าพเจ้าเกือบสืบเท้ากลับหลังแต่ปากน้อย ๆ พรั่งพรูเป็นคำถาม ยิงใส่เป็นชุดแต่ไกล อาจารย์แม่หายแล้วหรือ ... อาจารย์แม่เป็นไงบ้าง... (นี่แหละค่ะ อาชีพครู ทุกข์ได้ไม่นานสำหรับคนที่รู้จักการมองโลกเหมือนเต่า....เดี๋ยวค่อยขยายความ...) ข้าพเจ้าป่วยไม่สบายด้วยโลกกรรมวิบากทางกาย แต่ไม่เคยท้อหรือกลัวน่ะ เพราะสิ่งที่ข้าพเจ้าท้อหรือกลัวมีเพียง 2 สิ่งที่อยากถ่ายทอด และบอกต่อให้ทุกคนช่วยกันคิดและตั้งคำถามในใจ
หากคุณมีอาชีพที่ต้องสอนคนละก็ คุณธรรม จริยธรรม หรือสิ่งใด ๆ ที่คุณอยากให้เขาเติบโตเป็นมนุษย์ตาม พรบ.ครูที่เรายึดถือมั่นละก็ บอกความจริงเขาไป ในโลกของคลื่นลูกที่ 3 นี้มิมีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่า คน กับ ความจน แล้วจงหาทางแก้สมการความน่ากลัวเล่านี้ ให้เขานำมายึดมั่นเพื่อหลีกให้พ้นด้วยจิตสาธารณะที่หล่อหลอมจากเบ้าหลอมมีคุณภาพ เช่นคุณ......คุณครู
