เขาคิดง่ายๆ เข้าข้างตัวเอง “ผมไม่เคยทำบาปอันใดเลย” พระผู้เฒ่านิ่งมองอย่างใช้ความคิด “เมื่อวานทำอะไรมาบ้างจำได้เปล่าโยม”
ไม่ประมาทในธรรม-2
โสภณ เปียสนิท
...........................
เขาคิดง่ายๆ เข้าข้างตัวเอง “ผมไม่เคยทำบาปอันใดเลย” พระผู้เฒ่านิ่งมองอย่างใช้ความคิด “เมื่อวานทำอะไรมาบ้างจำได้เปล่าโยม” “ทานข้าว ไปทำงาน แวะตลาดซื้ออาหาร กลับบ้าน เข้านอน” “ทำแค่นั้นหรือ” “ทำอย่างอื่นเล็กๆน้อยๆแต่จำไม่ได้” “ที่จำไม่ได้หมายความว่าไม่ได้ทำได้หรือไม่” พระถามง่ายๆ เขาตอบแบบไม่ต้องคิด “ไม่ได้ครับ” “กรรมคือการกระทำในชาตินี้ หรือในชาติที่ผ่านมาก็ถือว่าทำไปแล้ว ต้องรับผลของกรรมนั้น” “หมายความว่าผมทำกรรมเหล่านี้มาเมื่อชาติก่อน” เขาทำหน้างงไม่เข้าใจและไม่เห็นด้วย “ใช่แล้วโยม” “ผมไม่อยากเชื่อ” “โยมจะเชื่อหรือไม่ ไม่สำคัญ แต่ใครทำกรรมใดไว้ต้องรับผลของกรรมนั้น นี่เป็นกฎแห่งกรรม พระสอนไว้อย่างนี้” มงคลเริ่มใช้สติ สงบนิ่งใช้ความคิดอย่างหนัก
พระเห็นเขานิ่งจึงกล่าวต่อ “เล่นกีฬามีกฎของกีฬา ทำธุรกิจมีกฎธุรกิจ ใช้ชีวิตมีกฎแห่งกรรม ไม่เล่นตามกฎก็ถูกลงโทษ” แสงแห่งปัญญาของเขาเริ่มสว่างวับแวม เขาคิดในใจ “ก็น่าจะจริง ดูยุติธรรมดี” พระกล่าวต่อเหมือนล่วงรู้ความคิดของเขา “ไม่เรียนรู้กฎเหล่านี้ถือว่าประมาท เขาเหล่านั้นจะถูกลงโทษหนักขึ้นเรื่อยจนกว่าจะหันมาเรียนรู้และไม่ทำผิดอีก” เขาคิดอย่างตรึกตรองตามคำพระ “ใช่ ที่ผ่านมาเราประมาท เชื่อมันสมองสองมือไม่เคยคิดไม่เคยศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรม ตอนนี้รับผลกรรมหนักอย่างน่ากลัวแบบนี้”
พระเห็นเขานิ่งจึงกล่าวเตือนด้วยเมตตาธรรม “สร้างบ้านต้องมีฐานราก ชีวิตมีความไม่ประมาทเป็นฐาน” “คนไม่ประมาทในชีวิตต้องทำอย่างไรครับ” พระสอนว่า “ไม่ประมาทในธรรมคือดำรงชีพเพื่อความดี” “ถ้าเราดำรงชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรือ” “ก็นั่นแหละประมาท เดี๋ยวก็ทำผิดทำชั่วจนได้ สังขารไม่เที่ยง มีความเสื่อมเป็นธรรมดา” “ไม่ประมาทต้องมาทต้องทำอย่างไร” “พระสอนว่าคนขยันหมั่นเพียรถือว่าไม่ประมาท ความเกียจคร้านคือความประมาท” “แต่ต้องขยันทำความดี”
พระยิ้มน้อยๆ แบบสำรวมกล่าวว่า “โยมเริ่มเข้าใจแล้ว ลักษณะของผู้ประมาทคือ ขี้เกียจแต่จะเอาผลดี (กุสีตะ) ทำทุจริตแต่จะเอาผลดี (ทุจริตะ) ทำงานน้อยจะเอาผลมาก (สิถิละ)” “ผู้ไม่ประมาทต้องทำอย่างไรอีกครับ” พระหยิบถ้วยน้ำขึ้นดื่มช้าๆ “ไม่ประมาทต้องมีสติเสมอ” มงคลถามกลับอย่างรวดเร็ว “เพราะอะไรครับ” “เพราะสติทำให้เกิดความระมัดระวัง สติเป็นเครื่องยับยั้งทางเสื่อม สติเป็นเครื่องกระตุ้นให้ทำกรรมดี สติเป็นเครื่องเร่งเร้าให้ขยัน สติเป็นเครื่องกระตุ้นให้ทำหน้าที่ สติเป็นเครื่องทำให้เกิดความรอบคอบ”
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์
เมื่อวานทำความประมาทและมักง่ายในชีวิตไปแล้วล่ะค่ะ...แล้วก็ได้รับกรรมทันตา ทำให้เรามีความทุกข์ใจกับสิ่งที่กระทำนั้น
เอาสิ่งที่ผิดพลาดมาเป็นบทเรียน และดาวคงต้องฝึกสติเพิ่มขึ้น...
ขอบคุณบันทึกเตือนสตินะคะ
เรียนคุณบลูสตาร์
ดีใจครับที่ข้อเขียนมีประโยชน์บ้าง อยากให้เป็นเช่นนั้น อยากได้บุญ
แม้องค์พระประมุขยังทรงสนทนาธรรมกับพระผู้ทรงศีลทรงธรรมอยู่เสมอ
เรียน ท่านอาจารย์โสภณ
อ่านแล้วครูอิ๊ดสรุปเองเลยว่า "สติทำให้เกิดความระมัดระวัง สติเป็นเครื่องยับยั้งทางเสื่อม สติเป็นเครื่องกระตุ้นให้ทำกรรมดี สติเป็นเครื่องเร่งเร้าให้ขยัน สติเป็นเครื่องกระตุ้นให้ทำหน้าที่ สติเป็นเครื่องทำให้เกิดความรอบคอบ" ทั้งหลายทั้งปวงอยู่ที่สติใช่ไหมคะอาจารย์ขา
เรียนครูอิ๊ด
พระสอนว่า "ฝึกสติยิ่งมากยิ่งดี ส่วนสมาธิต้องพอดีจึงดี" เห็นไหม ชัดนะครับ แต่การฝึกนั่นนะสิต้องเรียนรู้กันหน่อย
เรียน ท่านอาจารย์โสภณ
การฝึกนั่นนะสิต้องเรียนรู้กันหน่อย ฝึกอะไรคะอาจารย์ขา แต่ที่ท่านอาจารย์บอกว่าพระสอนว่า "ฝึกสติยิ่งมากยิ่งดี ส่วนสมาธิต้องพอดีจึงดี" นั้นครูอิ๊ดเจอแล้วค่ะ
อาจารย์ค่ะ อ่านบทความแล้วรู้สึกว่าตัวเองทำผิดมามากต่อไปจะพยายามสร้างสติให้เกิดกับตัวเองค่ะ
เรียนครูอิ๊ดครับ
การฝึกสตินั่น ทำได้หลายอย่างนะมากจนเรานึกไม่ถึงเช่น
นั่งนิ่งๆ แล้วตามดูว่าจิตมันคิดอะไร กำหนดตามว่า "รู้หนอ" เรื่อยไป
นั่งแล้วกำหนดรู้ว่า หายใจเข้าท้องพองขึ้น "นึกว่า พองหนอ" หายใจออก ท้องยุบลง นึกว่า ยุบหนอ ตามดูเรื่อยไป
ใหม่ๆ เบื่อเซ็งเครียด นานเข้าสนุก เพลิน และมีสุขครับบบบบบบบ
เล่าเรื่องยากนะนี่
เรียนคุณชำนาญ
กำลังฝึกหัดขัดเกลาตนเอง เดินอยู่บนเส้นทางสายนี้เช่นกันค่ะ กว่าจะหันมาสนใจและได้ศึกษา ปฏิบัติจนพอจะเข้าใจเรื่องสติอยู่บ้างก็ตอนอายุมากแล้วค่ะ แค่เพียงเริ่มต้นทางยังเกิดผลดีแก่ชีวิตปานนี้ เสียดายที่สังคมไทยเราทั้งที่บ้านและที่โรงเรียนละเลยการอบรมสอนลูกหลานให้เข้าใจเรื่องสติ ให้เขาได้เรียนรู้ ปฏิบัติกันตั้งแต่เด็กๆนะคะ ตัวเองนับว่าโชคดีที่เคยเป็นทุกข์ ฝึกจนเห็นทุกข์ จึงเห็นธรรม สามารถอยู่อย่างเป็นสุขสงบเป็น และไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างหนีโลก ติดทุกข์ ติดสุขน้อยลงมากเพราะสติค่ะ
ถือว่าเป็นบุญแล้วครับคุณนาย
เรียนคุณอุ้มบุญครับ
คราวนี้ง่ายแล้ว ตอนสั้นๆ ตัวใหญ่ๆ ให้อ่าน