ความรัก

 

 

 

                ความรัก

 

       ถ้าความรักดั่งกาแฟสำเร็จรูป
เหมือนรสจูบไร้ดื่มด่ำฉ่ำความหวาน
ทั้งฉาบฉวยรวบรัดเกินทัดทาน
อาจร้าวรานเมื่อรักร้างต่างรุนแรง

      ให้ความรักดั่งกาแฟที่ใหม่สด
คั่วและบดหยาบป่นจนหอมแห้ง
กรองใส่ถ้วยรินน้ำร้อนร่อนตะแกรง
กรุ่นกลิ่นแรงหอมหวลชวนให้รอ

      ทีละหยดทีละหยดสดลงแก้ว
แท้จริงแล้วต้องอดทนมิย่นย่อ
กลั่นความรักจากใจให้เพียงพอ
ความสุขก่อคุ้มค่าท้าให้คอย

      เติมความหวานด้วยน้ำตาลผสานผสม
ลดความขมนมเสริมเพิ่มอร่อย
รสกลมกล่อมจิบอุ่นอุ่นสูดกลิ่นลอย
ทีละน้อยค่อยค่อยดื่มลืมไม่ลง

      เหมือนกับการกลั่นกรองของความรัก
จะประจักษ์รักยิ่งใหญ่ใช่ความหลง
เฝ้าถนอมน้ำใจให้ยืนยง
ไม่หวือหวาแต่มั่นคงและจริงใจ...

                    

            กลับมาถามหากำลังใจ 

                                                            ไผ่ พงศธร

      

        ลมหนาวลูบข้าวรวงไหวลู่ตามแรง
ตะวันโบกแสง กอดผืนนาปลายฟ้าหน้าหนาว

กลับมาเหยียบยืน บนผืนแผ่นดินบ้านเดิมของเรา

กรุ่นหอมของอ้อมรักเก่า ได้มาแนบเนาก็ยังชื่นใจ

       ไปเพื่อขายแรงงานพลัดบ้านไกลถิ่น
บางวันได้ยิน เสียงหัวใจบ่นกับเงาเดือนหงาย

ตื่นเพื่อแข่งขัน หลับเพื่อหยุดฝันถึงวันต่อไป
เก็บเหงากลับมาถามไถ่ ถึงกำลังใจในยามล้าอ่อน

      ก็รู้ว่าเธอคอยอยู่เสมอทุกลมหายใจ

ก็รู้ว่าใครสิงสู่อยู่ในหัวใจคนจร

กลับมากอบกำ คำรักทุกคำที่เคยเว้าวอน

ก่อนหวนมหานคร เป็นกรรมกรเหงื่อรินแลกเงิน

       ลมหนาวลูบดวงใจให้ยิ่งหนาวหนัก

กุมมือคนรัก อีกไม่นานนักคงต้องห่างเหิน

สองตาสบตา ครวญคำสัญญาหัวใจสะเทิ้น
ปลายฝันที่ยังไกลเกิน เธอจะร่วมเดินสู้ด้วยหรือเปล่า...