มาตุชาติ

จะถึงวันแม่แล้ว จึงเอากลอนวันแม่มาฝาก

๐ มาตุชาติ ๐

สดายุ

อีทิสังฉันท์ ๒๐

๐ เธอ..ละเมียดละมุนกรุณะนัย
ภิรมยะห้อมละม่อมละไม
กระไรนั้น

๐ เธอ..จริตะตั้งระวังประจัน
ประคองสุชาติฉกาจฉกรรจ์
เพราะหวั่นครวญ

๐ เธอ..ลุนพมาสสุชาติหวน
อุบัติขันธ์ถวัลยะควร
กระบวนชนม์

๐ เธอ..เพาะสุภวัตรสุทัศน์ผล
ประพฤติงามละลามสกล
พิมลวัย

๐ เธอ..ถนอมเพาะบุตรประดุจหทัย
อุจาดพินิศวิกฤตพิสัย
พิจัยเตือน

๐ เธอ..วิตกวิจาระผ่านลุเยือน
วิภาษบุตรประทุษสะเทือน
จะเยื้อนปราม

๐ เธอ..จะป้องจะปกจะถกบ่หยาม
อุทิศะพจน์เลาะบทะทราม
สิงามเห็น

๐ เธอ..วิจิตระวัตรอุบัติเป็น
สนับสนุนกรุณบ่เว้น
ประเด็นนัย

๐ เธอ..จรดจริตพิสิฏพิสัย
เสมอเสมือนจะเคลื่อนสมัย
ณในแดน

๐ เธอ..สุพจน์จะวางก็ว้างก็แคลน
ผิว์ถ้อยจะรวมจะท่วมลุแถน
ลุแมนสรวง

๐ เธอ..เสมอตะวันถวัลยะดวง
สวรรค์และหล้ารุจายะยวง
เพราะปวงแสง

๐ จึง..จะอัญชลีเหมาะศรีแสดง
กตัญญะคุณกรุณะแรง
ผิว์แจ้งวัน

๐ ขอ..พระธรรมะรักษ์ประจักษ์ประจัน
ประสพะสุขบ่ทุกขะขันธ์
นิรันดร์เทอญ.

ที่มา : http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem79308.html