เเม่ ไม่มีสิ่งใดที่จะเทียบได้

เมื่อกี้ได้เปิดดูเมลล์ที่เขาส่งมาเรื่อง .. ถ้วยใบเก่า...ของแม่...~~‏ หัวข้อเรื่องน่าสนใจมากๆ ลองอ่านดูน่ะ ซึ้งมากๆเลยค่ะ คิดถึงเเม่มากเลย ยิ่งตอนนี้อยู่ห่างไกลเเม่ด้วยเเละดิฉันก็ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนเเล้ว คิดถึงเเม่มากเลย

ลองอ่านดูน่ะค่ะ

ครั้งหนึ่ง ..... มีบ้านหลังหนึ่งมีสามี ภรรยา ลูกชาย และอาม่าแก่ๆคนหนึ่ง

 

       อาม่าแก่มากและไม่แข็งแรง   มีอาการมือสั่นตลอดเวลา

 

 

      ทำให้ถือของลำบาก   โดยเฉพาะเวลาทานข้าวร่วมกับครอบครัว

 

 

       อาม่าจะถือชามข้าวได้ลำบากและทำข้าวหกลงบนโต๊ะตลอดเวลา

 

 

       ลูกสะใภ้อาม่าก็รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญกับเรื่องนี้มาก   จึงปรึกษากับสามีว่า

 

 

       นางทนไม่ได้ที่เห็นอาม่าทานข้าวหกเลอะเทอะเกลื่อนโต๊ะ   มันทำให้นาง

 

 

      กินข้าวไม่ลง   สามีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะเขาไม่สามารถ

 

 

       หาวิธีทำให้มืออาม่าหายสั่นได้

 

 

      จากนั้น ไม่กี่วัน

 

 

      ลูกสะใภ้ก็พูดกับสามีเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกว่า

 

 

      จะไม่แก้ไขอะไรเลยหรือ   นางทนไม่ได้แล้ว

 

 

      หลังจากโต้เถียงกันไปสักพัก

 

 

      สามีก็ยอมแก้ไขตามคำแนะนำของภรรยา   นั่นคือ

 

 

      เมื่อถึงเวลาทานข้าว   เขาก็จัดโต๊ะให้แม่นั่งแยกต่างหาก

 

 

       ตามลำพังคนเดียว   โดยใช้ถ้วยข้าวราคาถูก ๆ บิ่น ๆ

 

 

      เพราะอาม่าชอบทำถ้วยแตกบ่อย ๆ

 

 

       เมื่อถึงเวลาทานข้าว อาม่าเศร้าใจมาก

 

 

       เพราะอาม่าก็ไม่มีปัญญาจะแก้ไขอะไรได้

 

 

       นางนึกถึงอดีตที่นางเคยเลี้ยงดูลูกชายด้วยความรักเสมอมา

 

 

       นางไม่เคยปริปากบ่น หรือย่อท้อต่อความเหนื่อยยาก

 

 

      เวลาที่ลูกชายเจ็บไข้    นางก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี

 

 

       เวลาที่เขามีปัญหา   นางก็ช่วยแก้ไขทุกครั้ง

 

 

       สภาพร่างกายของนางที่ทรุดโทรมเป็นที่รำคาญของลูกสะใภ้ในวันนี้

 

 

      ก็คือผลจากการอดทน ตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลายาวนานในวันก่อน ๆ

 

 

      เพื่อให้ลูกชาย..หรือสามีของลูกสะใภ้ในวันนี้ได้เล่าเรียน..

 

 

      มีความรู้..มีอาชีพการงานที่ทำให้ลูกเมียอยู่สุขสบาย

 

 

       แต่ตอนนี้อาม่าเสียใจมาก..รู้สึกว่า..ตัวเองไร้ค่า..ถูกทอดทิ้ง  

 

 

      หลายวันผ่านไป..

 

 

      อาม่ายังคงเศร้าสร้อย รอยยิ้มเริ่มจางหายจากใบหน้า  

 

 

      หลานชายตัวน้อยของอาม่าซึ่งเฝ้าจับตาทุกอย่างมาโดยตลอด

 

 

      ก็เข้าไปปลอบใจและบอกคุณย่าว่า เขารู้ว่า..

 

 

      คุณย่าเสียใจมากแค่ไหน   ที่ถูกพ่อแม่ของเขาปฏิบัติต่อท่านเช่นนี้

 

 

      และเขาก็บอกท่านว่า   เขามีวิธีที่จะให้อาม่าได้กลับ

 

 

      ไปทานข้าวร่วมกับทุกคนได้เหมือนเดิม

 

 

      ความหวังเริ่มเบ่งบานขึ้นในหัวใจของหญิงชรา

 

 

      นางถามหลานชายว่าจะทำอย่างไร

 

 

      เด็กน้อยได้แต่ตอบเพียงว่า  " เย็นนี้ขอให้คุณย่าแกล้งทำชามข้าว

 

 

      ของคุณย่าตกให้มันแตก..เหมือนกับไม่ได้ตั้งใจนะครับ"    

 

 

      อาม่าได้ฟังก็แสนจะแปลกใจ

 

 

      แต่หลานชายตัวน้อยก็คงยืนกรานให้คุณย่าทำตามที่เขาบอก

 

 

       และบอกว่าที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าทีของเขาเอง

 

 

       และแล้ว..เมื่อได้เวลาอาหารเย็น

 

 

      หญิงชราก็ตัดสินใจลองทำตามที่หลานพูด   เพื่อจะดูว่า

 

 

      หลานชายมีแผนการอะไร   นางจึงยกถ้วยข้าวใบเก่าที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นขึ้น

 

 

      แล้วแกล้งปล่อยลงบนพื้น   เหมือนกับทำหลุดมือ  

 

 

      ถ้วยข้าวเก่าใบนั้นหล่นแตกกระจายไม่มีชิ้นดี!!!!!

 

 

      ลูกสะใภ้เห็นดังนั้น    ก็ลุกขึ้น   เตรียมจะด่าว่าอาม่าทันที

 

 

      แต่แล้ว..ลูกชายตัวน้อยของเธอ   กลับรีบชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

 

 

     " ว้า..คุณย่าทำไมทำชามแตกซะเละหมดล่ะครับ  

 

 

      นี่ผมอุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่า..จะเก็บชามใบนี้ไว้ให้คุณแม่ผมใช้ต่อ

 

 

      แล้วเนี่ยผมจะเอาชามเก่าที่ไหนมาให้คุณแม่ผมใช้

 

 

      ตอนแกแก่เท่าคุณย่าล่ะครับ ??"

 

 

      ลูกสะใภ้เมื่อได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ก็ถึงกับอึ้งงงงง....หน้าซีด ด่าไม่ออกอีกต่อไป

 

 

       นางรู้สึกได้ทันทีว่า...ทุกสิ่งที่นางทำลงไปในวันนี้ย่อมจะเป็นตัวอย่าง

 

 

      ให้ลูกชายของนางปฏิบัติต่อนางในวันหน้าเมื่อนางแก่ตัวลงเช่นกัน

 

 

      นางรู้สึกอับอายและสำนึกผิดต่อการกระทำของตัวเอง

 

 

       ตั้งแต่นั้นมา   ทุกคนในบ้านก็นั่งทานข้าวร่วมกันตลอดมา.


       ~~~~~~~~~******~~~~~~~

      ขอบคุณเรื่องราวดีๆจาก FW น่ะค่ะที่ส่งเรื่องราวให้เราได้อ่านกันค่ะ