เขียนงานด้วยโทสะ ซึ่งแตกต่างจากการเขียนบันทึกมาก ๆ การเขียนเล่าเรื่องในบันทึก มีชีวิตชีวา มีอารมณ์ ความรู้สึก เป็นเหมือนการแบ่งปันพลังด้านดี แต่การเขียนบทความเสื่อสารความเสี่ยงตามบล็อคเดิม ๆ ของการเขียนงานวิชาการ ไม่งั้นจะไม่ถูกเรียกว่า “สื่อสารความเสี่ยง เฮ้อ”
ดูท่าทางคนเขียนจะเสี่ยงชีวิตด้วย มะเร็ง
รู้สึกสงสารตัวเองที่โง่.............
เขียนไม่ได้อย่างที่ใคร ๆ ต้องการ
ทำไมรู้สึกทุกข์นะ ที่รู้สึกทุกข์ก็เพราะว่า อยาก................
อยากทำให้ได้อย่างที่ บล็อคเขาขีดไว้เฮ้อ.............
เฮ้ย ถ้าทำงานด้วยความขุ่นมัว
ตายลงตอนนี้ไปอบายนะ
จะสร้างทางไปอบายทำไมเหนาะ
กลับมาที่ลมหายใจ ทำไปตามหน้าที่
ขอบพระคุณความอ่อนล้าทางร่างกาย
ขอบพระคุณโจทย์ยาก ๆ ที่ทำให้เห็น ตัวตนและความยึดมั่น ในวิถีที่ตนเองทำอยู่
ตอนนี้รู้สึกมีพลังขึ้นมาแล้ว และเชื่อมั่นในวิถีเดิมที่ถูกปลูกฝังมาว่า
“ล้ำค่าจริง ๆ"........................
ขอบพระคุณอุปสรรค.............มารไม่มีบารมีไม่เกิด ............สาธุ
