ชีวิตสมัยใหม่ที่มีการเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว   ผู้คนต้องการความรวดเร็ว กลับเป็นสังคมที่ผู้คนต้องฝึกฝนตนเองให้รู้จักรอ   รู้จังหวะของสภาพรอบตัว    นี่คือข้อสังเกตของผม ที่ไม่รู้ว่าถูกหรือผิด    แต่ผมก็ฝึกฝนตนเอง บอกตัวเอง ให้หมั่นฝึกเป็นนักรอ 

          เมื่อ ๒ สัปดาห์ที่แล้ว คุยกับหมอรุ่นน้องเรื่อง smart phone ประจำตัว    ผมบอกว่าผมกำลังรอ iPhone 4   เขาบอกว่าเวลานี้ราคาตัวละ ๖ หมื่น    ผมบอกว่าผมไม่ซื้อ เพราะค่าเห่อของใหม่แพงเกินไป   ผมจะซื้อเมื่อมันเข้ามาขายตามปกติ ซึ่งราคาไม่ควรเกิน ๓ หมื่น    ผมอาจจะรอสัก ๒ – ๓ เดือนให้ราคาลดลงนิดหน่อยแล้วค่อยซื้อ   

          ในสภาพของตลาดมือถือที่แข่งขันกันมาก   และมีของใหม่ออกมาต่อสู้แย่งกันล้วงกระเป๋าเรา หรือยั่วกิเลสเรา    เราต้องตั้งสติมั่น อยู่กับความพอเพียงของเรา    ซึ่งไม่เหมือนระดับความพอเพียงของคนอื่น

          ยิ่งการเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้รวดเร็ว    ผมยิ่งฝึกตัวเอง เตือนสติตัวเอง ให้รอ   รอให้จังหวะเหมาะ หาความรู้หรือข้อมูลเกี่ยวกับสินค้า เทียบกับความต้องการของเรา    ไตร่ตรองแล้วไตร่ตรองอีกว่าความต้องการของเราคืออะไร

          เดี๋ยวนี้ผมฝึกตัวเองให้รอแบบไม่รอ   คือระหว่างรออะไรก็ตาม หาความสำราญใจไปกับเรื่องที่เราชอบ    เดี๋ยวนี้ง่าย เพราะสิ่งที่ผมชอบและสนุกที่สุดคืออ่านหนังสือ    ในกระเป๋าเอกสารของผมมีหนังสือ วารสาร และนิตยสาร จำนวนมากมายบรรจุอยู่ใน iPad น้ำหนักเพียง ๗ ขีด และกินเนื้อที่นิดเดียว   ระหว่างรอเราก็เปิดมาอ่าน

         สำหรับคนแก่สายตาไม่ดี iPad ช่วยให้การอ่านสนุกขึ้นมาก    เพราะจอมันมีแสงในตัว และมีอิทธิฤทธิ์เหมือนในรามเกียรติ์ คือจำแลงตัวให้ใหญ่ได้   เพียงใช้ ๒ นิ้วแหวกที่จอ ตัวอักษรก็ใหญ่ขึ้นให้เราอ่านสบายตา

          ตอนเช้ามืดวันนี้ ทาง นิตยสาร Scientific American ส่งอี-เมล์ มาบอกว่า ฉบับประจำเดือนสิงหาคมออกแล้ว   ผมรีบดาวโหลดใส่ Notebook ไว้   และเอาสายต่อ iPad ติดกระเป๋ามาด้วย    ในรถแท้กซี่ผมก็ connect iPad กับ Notebook   และถ่ายไฟล์ของ Scientific American ฉบับนี้ลง iPad   แล้วเปิดอ่านในรถแท้กซี่    พบบทความที่น่าตื่นเต้นมากเรื่อง When the Sea Saved Humanity   เป็นสรุปผลการวิจัยทางโบราณคดีเกี่ยวกับการอยู่รอดของมนุษย์   รอดจากการสูญพันธุ์หวุดหวิดโดยมีทะเลช่วยไว้   อ่านแล้วตื่นตาตื่นใจมาก  

          หรือจะเขียนบันทึกก็ได้    อย่างบันทึกนี้พิมพ์บนรถแท้กซี่ ระหว่างรถติดอยู่บนทางด่วนเช้าวันจันทร์    ที่ต้องนั่งแท้กซี่ก็เพราะรถของมหาวิทยาลัยมหิดลที่มารับทุกเช้าตามนัดเกิดนัดผิดพลาด    ผมก็โชคดีได้โอกาสฝึกสงบจิตใจไม่รู้สึกโกรธหรือหงุดหงิดใจ   แก้ไขปัญหาไปตามที่ควร    ความหงุดหงิดทำให้เราทำงานไม่ได้ และเสียสุขภาพ 

          ทุกอย่างในชีวิตเป็นการฝึกฝนและเรียนรู้   สนุกจริงๆ

 

 

วิจารณ์ พานิช
๒๘ ก.ค. ๕๓
บนรถแท้กซี่