ข้าพเจ้าไปเจอภาพในบันทึก R2R ไม่ยากอย่างที่คิด...ที่บึงสามพัน ทำให้นึกเป็นความปรากฏ "จาก Fa สู่ Fa และสู่ Fa" เป็นปรากฏการณ์ของสามสาวฉบับกระเป๋าได้มาเจอกัน นึกๆ ก็ขำ ตอนที่ยืนอยู่ด้วยกันข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าพี่โต๋ กับพี่พิมตัวเล๊ก...เล็ก แต่พอเห็นภาพ...

อ้าว...ตัวเท่ากันนี่นา...

         

เมื่อประมาณต้นปี...พี่โต๋ ส่งสัญญาณมาชวนไปเที่ยวบึงสามพัน อันเป็นบ้านเกิดเมืองนอน ที่ทั้งชี้ทั้งชวนให้พี่พิมได้ประสบกับความงามของ R2R ให้ได้ แต่แล้วก็มีเหตุอันต้องเลื่อนไป จนมาลงตัวที่เดือนนี้...โรงพยาบาลบึงสามพัน เราจึงได้ไปเยือนเสียที

และเป็นการเดินทางที่ประทับใจ...มาก

อีกทั้งมีคุณค่าและมีความหมายอย่างยิ่งที่ได้ไปช่วยงานเสมือนไปเอาบุญใหญ่ที่บ้านพี่สาวที่น่ารักอย่างพี่โต๋ ทำให้นึกถึงคำพูดของคุณอดิเรกที่ว่า

อาจารย์ กะปุ๋ม ครับ

อาจารย์เป็นคนเชื่อมคน R2R

ที่มาจากหลายทิศหลากเส้นทางให้พบกัน อย่างไม่น่าเชื่อ...

ที่สำคัญ พวกเรายังมีความรู้สึกเหมือนพี่ เหมือนน้อง

พร้อมที่จะแบ่งปันกัน...เกื้อกูลกัน

 

"เป็นสะพานเชื่อมดาว

และเชื่อมอุตกาบาต (ผมเอง)...(ล้อเล่นครับ 555) "

 

ขอบคุณมากครับ

จากบันทึก สองพี่น้องแห่งตระกูล R2R

พี่พิม...น่ะเป็นหัวหน้ากลุ่มการพยาบาล โรงพยาบาลบึงสามพัน พี่พิมเล่าว่า "พี่น่ะไม่ได้รู้จักอาจารย์จากพี่โต๋คนเดียว พี่ลูกหมีที่หล่มสักก็พูดถึง"

พี่พิมเป็นคนสดใสร่าเริง เป็นธรรมชาติมากๆ...

ทันทีที่ได้เจอพี่พิม เหมือนได้เจอพี่สาวที่น่ารักดูแลน้องน้อยๆ และที่ประทับใจก็คือ พี่พิมน่ะทำทุกอย่างเอง แบบไม่ใช้ใคร และตอนที่เรานั่งทานข้าวด้วยกันพี่พิมก็นั่งทานกับพื้น อย่างไม่มีคำว่าอัตตามาขวางกั้น

ความใสใส มีให้เห็นในคนหน้างาน บทสนทนาระหว่างพี่พิมกับท่านผู้อำนวยการ เหมือนพี่กับน้องมากกว่านายกับลูกน้อง...

"หมอ...หลังคาห้องประชุมรั่ว"...ผอ.พยักหน้ารับทราบ "เดี๋ยวๆ จัดการให้"

และไม่ถึงชั่วโมง พี่พิมก็มาเล่าให้ฟังว่า ท่านน่ะไปเป็นธุระให้เองเลย มีที่ไหน...จะง่ายและงามเช่นนี้

ดีใจ...ที่ข้าพเจ้าได้มาบึงสามพัน ได้มาบ้านพี่โต๋ และบ้านพี่พิม

มาช่วยกันพัฒนาบ้านหลังนี้ให้เจริญ อันเป็นความเจริญมาจากจิตใจภายในแล้วแปรเปลี่ยนไปสู่ความเจริญภายนอก และที่สุดแล้วผู้คนในบึงสามพันก็จะได้รับการดูแลที่ดีจากใจของคนหน้างานแห่งโรงพยาบาลบึงสามพันอย่างเต็มเปี่ยม