เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นบ่ายวันหนึ่ง  ขณะผมนั่งทำงานบนยอดเขาที่เกาะยอ  เริ่มจากเสียงหญิงและโอนสายให้ชาย  Helloๆ  ผมรู้ว่าเป็นเสียงใคร  ได้นัดเจอเจ้าของเสียงในวันรุ่งขึ้นที่หน้าสถานีรถไฟหาดใหญ่  ผมไปพบเขาตามนัดพามาเที่ยวชมตลาดนัดใน มอ.แล้วกลับบ้านพัก  ทานข้าวด้วยกันและนั่งคุยกันจนใกล้สามทุ่มครึ่ง  ผมจึงไปส่งเขาเข้าที่พักในเมืองหาดใหญ่  เขาเป็นชาวแคนาดา ชื่อ Derek  Uram  เรารู้จักกันเมื่อปี 2537 เขามาพบผมอีกทีปี 2541  ขณะที่ผมทำงานอยู่ใน  มอ. ปัตตานี จากการคุยกันเขาบอกว่า ทำงานสอนภาษาอังกฤษอยู่เกาหลีใต้  แล้วบินไปไทเปก่อนมาไทย  จากนั้นไปเที่ยวอยู่เกาะสมุย 4  วัน แล้วไปเที่ยวนครศรีฯ 2  วันแล้วไปเที่ยวสงขลา  1  วันแล้วจึงไปปัตตานีอีก  1  วัน ช่วงนั้นเขาเข้าไปหาผมอยู่ประมาณ 3  ช.ม. โดยนำรูปถ่ายของผมให้คนดู  จึงเจอเสียงโทรฯดังกล่าวแล้ว  เขาเข้าเประเทศไหนก็มีคู่มือของประเทศนั้นเป็นทางนำ  ผมถามเขาว่ารุ่งขึ้นเขาจะไปไหนบ้าง  เขาบอกว่า ตอนเช้าไปโกตาบารู มาเลเซีย  ต่อไปก็เป็นอินโดฯตามลำดับ  เขานำรูปถ่ายคนที่อยู่ในหมู่บ้านบันดาอาเจะให้ผมตูและพูดว่า  ติดต่อหลายครั้งแล้วเงียบหายไป  ต้องไปดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปกับคลื่นซึนามิแล้ว  ผมชื่นชมในความเป็นอัตลักษณ์ของเขาที่ใช้ชีวิตแบบพเนจรแต่มากด้วยประสบการณ์  ทำให้ผมนึกถึงชีวิตของ  ด.ช. ซำเหมา  พเนจร  เป็นการ์ตูนที่ผมเคยอ่าน  และอยากอ่านอีก  ไม่ทราบว่าใครพอจะมีให้ผมได้อ่านบ้างครับ