...ไปเถอะไปกับสายน้ำ...

 

 

 

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา พาแม่ไปตลาดตอนเช้า ไปถึงตลาดแม่ก็ไปเดินเลือกซื้อของ ผมจอดมอเตอร๋ไซค์รอแม่ซื้อของ ที่ตลาดตอนเช้าจะมีป้าคนหนึ่งเปิดร้านเขียนป้าย ขายสัตว์ปล่อย โดยจะบอกวันเปิดร้านไว้ด้วย ผมเคยซื้อเต่าจากป้าไปปล่อยสองสามครั้งแล้ว เช้าวันนี้ผมติดเงินไปด้วยเพราะตั้งใจว่าจะไปซื้อเต่าคู่หนึ่งเพื่อนำไปปล่อยในแม่น้ำแม่กลอง ในกะละมังเต่ามีตัวเล็กตัวใหญ่ปนกันอยู่ ผมให้ป้าเลือกให้สองตัว ตัวที่ซื้อมาตัวละสี่สิบบาท ซื้อเสร็จผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปริมฝั่งแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกลจากตลาด เปิดปากถุงพลาสติก แล้วค่อยเทเจ้าเต่าน้อยลงริมตลิ่ง ตัวแรกพอเจอน้ำรีบว่ายฉิวหายไป อีกตัวยังงงๆ ผมจับมันดุน มันจึงว่ายผลุบหายไปในสายน้ำอีกตัว ปล่อยเสร็จรีบกลับมารอแม่ที่ตลาดเดี๋ยวแม่มองหาไม่เจอ

 

 

 

 

คิดถึงเต่าที่เพิ่งปล่อยไป ไม่รู้ว่าป้าเขาหามันมาจากไหน ไปจับมา ซื้อมา หรือ เลี้ยงไว้ รู้แต่ว่าถ้ามัวแต่คิดว่ามันมาจากไหน ถ้ามันมาแบบไม่ดี เราจะไม่ซื้อ ก็คงจะไม่ได้ปล่อยมันคืนสู่อิสรภาพ หลังจากที่ผมปล่อยมันลงไปสายน้ำ ผมก็หวังว่ามันจะมีชีวิตรอด และ คงไม่ต้องทรมานอยู่ในกะละมังแคบๆ ผมไม่รู้เช่นกันว่ามันจะไปไหน แต่มันคงต้องผจญภัยในโลกกว้างต่อไป

 

 

 

 

 

มนุษย์เราก็เช่นกัน แทบจะไม่รู้ว่าเรามาจากไหนในอดีต เคยทำอะไรไว้บ้าง ยกเว้นก็แต่ผู้รู้ที่มีภูมิจิต ภูมิธรรม มีปุพเพนิวาสานุสสติญาณที่สามารถหยั่งรู้อดีตชาติได้ แต่พอเราเริ่มจะมีสำนึก อ่านออกเขียนได้ เริ่มฟัง เริ่มศึกษา อาจจะพอรู้ได้บ้างว่าจะไปไหน ตามกรรม การกระทำของตน ตามกิเลส ตัณหา อัตตา ระดับที่ยังหลงเหลือ โดยรู้ได้ด้วยปัญญาเฉพาะตน...

 

 

 

 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ...