ในวันหนึ่งที่ชีวิตของYingmon ตกอยู่ในภาวะที่เลวร้ายที่สุด ทำให้ไม่สบายใจ เกิดความทุกข์บั่นทอนจิตใจทำให้ไม่เป็นอันทำงาน..ในขณะที่อยู่ในห้วงเวลาอันเลวร้ายนั้นจึงได้คิดว่า..โลกอันกว้างใหญ่ใบนี้คือ โรงละคร และตัวเราคือตัวละครตัวหนึ่งที่กำลังแสดงอยู่ในบทบาทอันเจ็บปวดและขมขื่น..และเป็นผู้ที่จะต้องฟันฝ่ามรสุมชีวิตไปให้ได้

     เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว Yingmon จึงทำตัวเป็นนักแสดงที่ดี..ทุ่มเทกำลังใจ และเรี่ยวแรงเพื่อต่อสู้ เพื่อเอาชนะมรสุมทุกอย่างให้ได้ บนความถูกต้อง เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่ บทบาทหนึ่งของละครแห่งชีวิตที่เราจะต้องแสดง..ชีวิตเรา..มีเกิด..ก็ต้องมีตาย...ละคร มีเริ่มเรื่อง..สุดท้ายก็ต้องจบลง..ต่างกันตรงที่บทละครเรารู้ตอนจบ..แต่ละครชีวิตจะจบลงอย่างไรนั้นเราไม่รู้.ก็คงขึ้นอยู่กับบุญกรรมเก่าที่เราทำมา...

    ฉนั้น เราอย่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบไร้จุดหมาย อย่างสิ้นหวัง และท้อแท้เลย ลุกขึ้นมาทำหน้าที่ตามบทบาทของเราอย่างเข้มแข็ง.และดีที่สุด..ก่อนที่ละครชีวิตจะจบลง.......

                                                    ..อโหสิกรรม..ให้เจ้ากรรมนายเวร..

                                                              "Yingmon"