วันที่คนกรุงฯ ไม่ต้องเห็นรุ้งกินน้ำเฉพาะในภาพวาดอีกแล้ว....

        6 กรกฎาคม 2553
        เวลา 7.12 น.

        อะโห!  รุ้งกินน้ำ... ตัวเต็มๆ...  พาดโค้งอยู่ตรงหน้า  
       

        เห็นครบ 7 สี  ชัดเจน ครบถ้วน…ม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดง (ยังท่องได้นะ)  เรียงลำดับจากในไปหากนอก            

        เวลาไปต่างจังหวัด ได้เห็นสายรุ้งแบบไม่เต็มตัวยังหลงใหลซะนักหนา  ฟ้าหลังฝน อากาศดี ก็จะได้ยลโฉมสายรุ้ง 

        วันนี้  สายรุ้ง (ชอบเรียกคำนี้มากกว่า "รุ้งกินน้ำ") ปรากฏกลางกรุง   ป้าเจี๊ยบมองเห็นได้ชัดเจนทันทีที่ตีโค้งเข้าทางด่วนเส้นที่มุ่งตรงไปยังแยกยมราช  (เส้นทางไปทำงานทุกวัน)

        ตั้งแต่อยู่กรุงเทพมาครึ่งศตวรรษ  ไม่เคยเห็นสายรุ้งแบบนี้ในเมืองกรุงสักที   เคยเห็นแว๊บๆ แบบโผล่มานิดๆหน่อยๆ หรอมๆ แหร๋มๆ ขาดๆ วิ่นๆ  และนานๆ จะมาสักครั้งเนื่องจากบ้านอยู่แถวชานเมือง (อดีตทุ่งบางจาก)  

        โอกาสที่จะเกิดรุ้ง  เป็นเรื่องของความลงตัวระหว่างแสงอาทิตย์กับละอองน้ำ  ที่ทำมุมหักเหได้พอเหมาะพอดี  และท้องฟ้าเป็นใจ

        ป้าเจี๊ยบคิดว่าคงเป็นเพราะกรุงเทพมีมลพิษมากมาย   รุ้งจึงไม่อยากลงมากินน้ำ (เน่า) ในคลองของกรุงเทพฯ  คนเมืองกรุงจึงเห็นสายรุ้งก็แต่เพียงในภาพวาดหรือภาพถ่ายในหนังสือ   

        เด็กกรุงเทพหลายคนเกิดมาโดยไม่เคยเห็นสายรุ้งของจริงกับตาตัวเองเลย!!!

        สมัยก่อน จำได้ว่าเคยมีคนบอกให้อธิษฐานเมื่อเห็นรุ้งกินน้ำ  แล้วจะได้สมปรารถนา  และเคยถูกขู่ว่า “ใครชี้รุ้งกินน้ำ นิ้วจะด้วน”  ทุกวันนี้ ป้าเจี๊ยบยังไม่เคยทั้งทดลองอธิษฐานและทดลองชี้รุ้ง   จึงไม่ทราบว่าจะเกิดผลตามนั้นจริงหรือไม่

        สำหรับวันนี้...  ทั้งๆที่รู้ว่า ไม่สมควรจะถ่ายรูปขณะขับรถยนต์   แต่ทนไม่ได้ค่ะ   ชลอรถ หยิบกล้องขึ้นมากดไปตามโอกาสที่เห็นว่าปลอดภัยกับตนเองและผู้ขับรถคนอื่น   อยากเก็บภาพไปฝากน้องแพร   และถ่ายแบบเป็นวีดิโอด้วย เพราะภาพนิ่งเก็บรุ้งทั้งตัวไม่หมด  ต้องถ่ายเป็นช่วงๆ จะได้เอามาต่อกัน  

        น้องแพรเปิดภาพในกล้องดูแล้วบอกว่า “โอ้โห..เจ๋ง..  สีรุ้งชัดมากๆ เลย”

        นี่คือภาพนิ่งที่ป้าเจี๊ยบพยายามต่อกันให้ได้สายรุ้งแบบพาโนรามาอย่างที่ตาเห็นค่ะ (ขออภัยที่บางภาพติดที่ปัดน้ำฝนเป็นของแถม..)