การรู้ว่าองค์กรชุมชนมีจริงหรือไม่ โดยไม่สามารถเข้าไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เท่ากับไม่รู้

เมื่อวาน(12ก.ย.)ผมไปร่วมงานศพอ.เปลื้อง คงแก้วที่จ.ตรัง ได้คุยกับคุณอัมพร แก้วหนู ผู้จัดการพอช.สำนักงานภาคใต้ (เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกันตั้งแต่เรียนอยู่ที่มอ.) เรื่องงานพัฒนาชุมชน     เรามองเห็นสถานะการณ์ความเปลี่ยนแปลงที่คล้ายกัน แต่มุมมองในการเข้ามีส่วนร่วมเพื่อการเปลี่ยนแปลงเหลื่อมซ้อนกัน
ประเด็นแรกคือ ข้อมูลองค์กรชุมชน เราเห็นพ้องกันว่า ไม่ชัดเจน ซึ่งผมเห็นว่า การทำให้ชัดเจนอย่างต่อเนื่องใช้ต้นทุนสูงมากและเกิดประโยชน์น้อย ควรมุ่งที่การพัฒนากลุ่มสนใจอย่างเป็นระบบตามแนวทางการจัดการความรู้ ผมเสนอแนวทางจัดทำระบบมาตรฐานชุมชน(มชช.)ของกรมการพัฒนาชุมชน โรงเรียนชาวนาของกรมส่งเสริมการเกษตร และกลุ่มเรียนรู้ของกศน. เป็นเครื่องมือ ผมเห็นว่า การรู้ว่าองค์กรชุมชนมีจริงหรือไม่ โดยไม่สามารถเข้าไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เท่ากับไม่รู้  อย่ากระนั้นเลย จับองค์กรชุมชนที่สามารถเข้าไปสร้างการเปลี่ยนแปลงได้    ดีกว่า
ประเด็นที่สอง เรื่องวิธีการ ผมเห็นว่า ควรให้ความสำคัญกับหน่วยสนับสนุนและแกนนำองค์กรชุมชนตามแนวคิด นักเรียนจัดการความรู้ในบทบาทคุณกิจ คุณอำนวยและคุณเอื้อในมหาวิทยาลัยจัดการความรู้เพื่อชุมชน(gotoknow.org/acwu) การต่อตรงกับชุมชนแบบNGOหรือนักวิจัย แม้ว่าจะทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้น แต่เกิดผลกระทบน้อย

ผมกับพี่ทวย(อัมพร แก้วหนู)เคยร่วมอยู่ในกลุ่มศึกษาตามอัธยาศัยทุกวันศุกร์ที่มอ. พวกเรา4-5คนเขียนเรื่องที่ตนเองสนใจ จากนั้นดูว่าเรื่องไหนตรงกันมากที่สุด นำมากำหนดเป็นประเด็นพูดคุยทุกวันศุกร์โดยปิดประกาศแจ้งให้ผู้สนใจทั่วไปทราบ
ก่อนถึงวันพูดคุย แต่ละคนไปทำการบ้านมา ตอนกลางคืนประมาณทุ่มนึงเป็นต้นไป เริ่มรายการ   คุยกันหน้าชมรมอาสา ใครสนใจก็มาร่วมวงฟัง แลกเปลี่ยนความเห็นได้
20 กว่าปีผ่านมา เราก็วนเวียนพบปะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันตามวิถีทางที่เราเลือก ที่เรารัก