อย่าร้องไห้อีกเลย

  ทำไมชีวิต ย่อมขึ้นๆลงๆอยู่เสมอ ในขณะที่มีสุข ความทุกข์ก็เกิดขึ้นแทรกขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันได้คิด ไม่ทันได้เตรียมความรู้สึกอะไรเลย จากบันทึกก่อนที่ได้เขียนไว้คือเรื่อง "ฟ้าเปลี่ยนสี" วันนี้ได้หยิบยกเพลงนั้นขึ้นมาฟัง แต่ทำไมยิ่งฟังยิ่งร้องไห้ก็ไม่รู้ อยากจะทำให้ได้เช่นนั้นค่ะ แต่ตอนนี้ยังต้องใช้เวลาในการรักษาความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ก่อน เพราะตัวเองใช่ไหมที่เป็นคนกำหนดชะตาชีวิต กำหนดทุกสิ่งทุกอย่างหรือใครกันที่กำหนดสิ่งนี้ขึ้นมาให้แก่ฉัน ไม่ได้อยากคิดมากหรือร้องไห้แต่ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลมันยากเหลือเกิน

     ตอนนี้รู้สึกอยู่อย่างหนึ่งคือต้องการกลับไปกอดแม่ พ่อ ลูกคนนี้อ่อนแอเหลือเกิน

       แต่จะสู้ค่ะ จะอยู่กับความเป็นจริง จะผ่านสิ่งที่พบเจอไปให้ได้ ไม่อยากให้ใจไหวหวั่น ไม่อยากให้ใจเจ็บปวด แต่หันไปทางไหน ต้องเจอกับความรู้สึกนี้อยู่ดี

             ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า "มันเกิดขึ้นได้ มันก็จบลงได้เหมือนกัน"

      บางคนยังเจอเหตุการณ์ที่เลวร้ายแต่ก็ผ่านมาได้ ทำไมฉันจึงผ่านมันไปไม่ได้ใช่ไหมค่ะ บางคนพิการก็ยังสู้ชีวิต เรามีครบทุกอวัยวะ ทำไม ไม่ สู้ล่ะ

นี่ก็เกือบ ห้า ทุ่มแล้ว...........

      ตอนนี้ฉันพอคิดอะไรได้บ้างแล้วล่ะคะ และหวังว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา คงกล้าและสู้ และสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ตามปกติสุข จากทุกข์ที่ไม่ได้ตั้งใจ และไม่ได้ต้องการ

 

                                      สัญญาว่าจะ ผ่านมันไปให้ได้ ค่ะ