ณ...วันหนึ่งในชีวิตของการไปต่างประเทศ
ช่วงเวลาเกือบจะถึงปลายปีที่แล้วเราได้จองตั๋วราคาถูกของแอร์เอเซีย...เพื่อไปท่องเที่ยวประเทศเวียดนาม โดยจองเครื่องไปลงที่ฮานอย... แล้วคิดว่าน่าจะไปขึ้นเครื่องที่โฮจิมิน ก็เลยจองตั๋วล่วงหน้าทั้งไปและกลับพร้อมกัน ทั้งหมดจะเป็นบทเรียนบทที่ 1 ของการเดินทางครั้งนี้ เพราะเราขาดการศึกษาข้อมูลของประเทศเวียดนาม ไม่รู้ถึงความห่างไกลระหว่างฮานอยกับโฮจิมินแค่ไหน ก็คงประมาณเชียงใหม่ถึงนราธิวาสละมั๊ง...จึงเป็นความเดือดร้อนของเราทั้งหมด.... " ก็เป็นบทเรียน บทที่ 1 "
ในวันที่เราต้องเดินทางคือ ในวันที่ 20 กรกฏาคม 53 ช่วงเวลาของการเดินทางจะเริ่มต้นจากเชียงใหม่ ที่จะต้องขึ้นเครื่องบินเป็นเวลา 3 ทุ่มกว่า ก็มีเพื่อนๆน้องๆมาส่งกัน พร้อมผู้เดินทางกันไปทั้งหมด 4 คน และเป็น4 สาวร่างอวบๆด้วย โดยใช้บริการของแอร์เอเชียเหมือนเดิม
รูป "ผู้เดินทางและผู้มาส่ง ที่สนามบินเชียงใหม่"
เครื่องจากเชียงใหม่จะถึงกรุงเทพฯประมาณ 5 ทุ่มกว่า ที่จะนำเราไปลงที่สนามบินสุวรรณภูมิ แต่เราคงไม่ออกไปไหนไกลได้ นอกจากการขออาศัยนอนในสุวรรณภูมิ เป็นการชั่วคราว
"ที่นอนของเรา ณ สุวรรณภูมิ"
จะว่าไปเราก็ใช้เวลาในการนอนไม่กี่ชั่วโมง เพราะเราต้องขึ้นเครื่องบิน เวลา 6 โมง 45 นาที ฉะนั้นเราต้องเช็คอินไปก่อนประมาณ ตี 5 ก่อน เราจึงเดินเข้าไปเช็คอินขาออกต่างประเทศ ซึ่งคนเยอะมาก ขณะที่ยังไม่เช้าเลย เป็นครั้งแรกของการนั่งเครื่องบินออกนอกประเทศ เพราะที่ผ่านมาเราเคยไปประเทศลาว แต่อาศัยการนั่งรถข้ามแดนจากฝั่งหนองคายเข้าเวียงจันทร์แค่นั้นเอง ไม่เคยนั่งเครื่องบินข้ามประเทศเลย
"คนเดินทางที่พลุกพล่านมากในสุวรรณภูมิ"
เมื่อเราหลับๆตื่นๆจนใกล้เวลาต้องไปเช็คอิน...ก็ประมาณตี4 ของวันที่ 21 กรกฎาคม 53 ตื่นถึงก็ต้องไปล้างหน้าล้างตา กินขนมที่มีอยู่ไปก่อน เพราะงบติดตัวมาน้อย... ล้างหน้าล้างตาเสร็จจึงเดินขึ้นไปชั้น 4 ของสนามบินสุวรรณภูมิ เพื่อไปเช็คอินก่อน เราจึงเดินไปเข้าแถวเช็คอินเครื่องบิน พร้อมกับการโหลดกระเป๋า...แล้วก็เดินไปที่ตม. เพื่อทำหนังสือขาออกนอกประเทศ....
แล้วเราก็ไปนั่งรอที่ประตูขาออกที่จะไปฮานอย (ตามรูป)
"ประตูทางเข้าไปขึ้นเครื่องบินที่ฮานอย เวียดนาม"
แล้วหน้าของเครื่องบินที่เราจะเดินทางเป็นอย่างไรน้า.... (ตามรูป)
"เครื่องบินแอร์เอเซียที่เราจะไปฮานอย เวียดนาม"
เราไปนั่งรอขึ้นเครื่องตามเส้นทางที่บอก ซึ่งข้างทางระหว่างการเดินก็จะผ่านร้านดื้วตี๊ฟรี..ของขายเยอะ...ร้านกาแฟ..ขนมปัง ... เห็นราคาแล้วเสียดายเงินที่จะซื้อ เพราะมันแพงมากกว่าข้างนอกค่อนข้างเยอะ...เราก็คงต้องหาน้ำมาลูบท้อง ไปพลางๆก่อนแล้วกัน แล้วเราก็นั่งรอไปเรื่อยๆจนถึงเวลาที่เครื่องบินจะออก
ในเช้าวันที่ 21 กรกฎาคม 53 เรามาถึงเมืองฮานอย เวียดนาม ประมาณ 9โมงเช้า เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร...คงต้องเขียนในบทต่อไป.....
สวัสดีครับมาชมนักเดินทางของ พอช.
ล่องมาใต้บ้างมั้ย สนงภาค อยู่ที่นี้พัทลุง
สวัสดีค่ะท่านผู้เฒ่าวอญ่า
เคยผ่านไปสำนักงานภาคใต้อย่างเดียว...ไม่เคยแวะเข้าไปเที่ยวเลย...
ถ้ามีโอกาสคงจะได้ไปนะ...
อ่านบันทึกแล้วอยากไปจังเลยครับ...
ขอบคุณที่มาให้กำลังใจผมนะครับ พี่และเห็นพี่เที่ยวแล้วผมก็มีพลังอยากไปบ้างครับ
ถึงนายหมูแดงอวกาศ
เวลาที่เกิดการท้อแท้ในการทำงานทุกครั้ง ก็ต้องมีบ้างทีเราต้องหาเวลาในการสร้างกำลังใจ
ให้เราได้สู้ต่อไปข้างหน้า
จาก
ภวจิตธรรม