เข้าร่วมงานภาวนาตามแนวทางหมู่บ้านพลัมครั้งแรก

บันทึกจากงานภาวนา

 

                                            1.

        ประมาณ 9 นาฬิกา ของวันที่10 เมษายน 2551 ฉันมาถึงหน้าอาคารอัมรินทร์ทาวเวอร์ จุดนัดขึ้นรถบัสที่จะพาเราไปยังไร่หวานสนิท  จ.สระบุรี โดยมีชื่น ช่วยกระเตงกระเป๋าใบใหญ่ราวกับจะย้ายบ้านไปส่งถึงรถ  พอถึงตอนเย็น ชื่นก็โทร. มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยดีไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า...เขาทำให้ฉันรู้สึกดี(จากสภาพจิตใจที่กำลังแย่ๆและรู้สึกไม่มั่งคง) ทำให้รู้สึกว่าตัวเองโชคดี มีบุญเหลือเกินที่มีเพื่อนอย่างเขา  ความจริงวันนี้ที่ฉันมาถึงที่นี่ได้มีใครหลายคนที่ฉันต้องขอบคุณเขา  เริ่มตั้งแต่คุณพ่อ เฮียอ๊อด  พี่เอี่ยวที่มีส่วนสำคัญทำให้ฉันได้มองเห็นและเลือกหนทางนี้ ...หนทางธรรม ขอบคุณน้อง ๆ ลูก หลาน ที่ผลัดกันมาช่วยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อตลอดช่วงเวลา 10 วันที่ฉันได้มาฝึกปฏิบัติภาวนา  ขอบคุณนำชัย พี่นุช พี่นิจ และมิตรสหายอีกหลายต่อหลายคนที่ให้กำลังใจและสนับสนุนให้ฉันได้มาฝึกปฏิบัติภาวนาคราวนี้ และที่สำคัญต้องขอขอบคุณความทุกข์ บุคคลและเหตุการณ์ที่ผลักดันให้ฉันต้องดิ้นรนหาทางออกจนกระทั่งมาถึงที่นี่  เพื่อเป็นการขอบคุณทุกคน ฉันจึงบอกตัวเองว่าจะต้องพากเพียร ฝึกฝนเรียนรู้ ฉันจะตั้งใจฝึกปฏิบัติภาวนาให้ดีที่สุด

         แต่ว่าวันแรกที่มาถึง  เหมือนฉันยังไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ตั้งใจเลย ดูเหมือนว่าตัวฉันกลวง ๆเท่านั้นที่มาถึงและอยู่ตรงนี้  ฉันทำกิจกรรมต่าง ๆ ก็เพียงร่างกายเคลื่อนไหวไปตามที่เห็นคนอื่น ๆเขาทำ  ทำตามเขาไปเหมือนหลับ ๆลอย ๆ ไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพราะใจฉันมันยังไม่ยอมมาอยู่ตรงนี้กับฉันมันคอยแต่จะวิ่งกลับไปที่บ้าน ไปหาบไปหามเอาความทุกข์กังวลมาจนเต็มเพียบ และฉันก็ก้มหน้าก้มตาแบกทุกข์กังวลนั้น จนฉันไม่สามารถเงยหน้าขึ้นสบตาและยิ้มแย้มกับผู้คนได้  ยิ่งต้องมาอยู่ในความเงียบ อยู่กับตัวเอง(ฉันยังไม่เคยรู้จักการอยู่กับลมหายใจ)ในท่ามกลางผู้คนที่แปลกหน้า   ยิ่งทำให้ฉันจมอยู่ในความทุกข์ของตัวเองหนักเข้าไปอีก