วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก หลังจากที่ปิดแข่งขันกีฬาอำเภอ และปิดติดต่อกับวันหยุดนักขัตฤกษ์ และปิดต่ออีก 3 วันทำการและวันเสาร์อาทิตย์อีก 2วัน ซึ่งเป็นวันที่ทุกคนไม่อยากปิด เนื่องจากปิดเพื่อร่วมงานชาปณกิจศพ คุณครูตุ้มผู้เป็นเพื่อนร่วมงานท่านหนึ่ง ของโรงเรียนบ้านตาขุน ซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่อำเภอเวียงสระ พร้อมกับสามีซึ่งบาดเจ็บสาหัสอยู่ที่โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี
วันนี้เข้าห้องพักครูด้วยความรู้สึกหงอย ๆ ไม่มีเสียงเรียกทักทายสวัสดี เหมือนวันวาน หันไปมองรูปในบอร์ดบุคลากรพาลให้น้ำตาไหล
เดินไปนั่งหน้าคอมฯ เครื่องที่คุณครูตุ้มใช้เป็นประจำ เห็นบทกลอนขำ ๆ ที่คุณครูตุ้มพริ้นวางใว้หน้าคอมฯ ก่อนการใช้งานครั้งสุดท้าย ถ้าเป็นวันอื่น ๆ อ่านแล้วคงขำกลิ้ง แต่วันนี้ ขำไม่ออกจริง ๆ พาลให้นึกถึงวันก่อน ที่คุณครูยังมีชีวิตอยู่ คุณครูตุ้ม เป็นคนร่าเริง แจ่มใส เป็นคนมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมงาน ชอบแสวงหาความรู้ใหม่ ๆ เก่งเรื่องการใช้เทคโนโลยี ไม่ทำตัวเป็นบุคลากรรุ่นเก่า ( ที่แก่แล้วแก่เลย ) แล้วใช้งานเด็กรุ่นน้องโดยหาข้ออ้างว่าใช้คอมฯไม่เป็น พี่แก่แล้วฯลฯ(บางหน่วยงานนะแต่ที่นี่ไม่มี)...นี่แหละคนดีมักจะอยู่ได้ไม่นาน และที่แปลกคือ คนมักจะมีดีมากที่สุดก็ตอนตายแล้ว หรือคนอื่นจะเห็นความดีก็ตอนที่เขาจากไปแล้ว...จริง ๆ ตอนมีชีวิตอยู่คุณครูตุ้มเป็นคนที่เติมเต็มให้กับชีวิตคนอื่น ๆ ทั้งเรื่องของหน้าที่การงาน และเรื่องส่วนตัว จนบางครั้งดูเหมือนกับวุ่นวาย เช่นงานที่ถึงกำหนดส่ง ถ้าไม่ส่งคุณครูตุ้มจะทวงทันทีจนไม่มีงานค้าง พอท่านจากไปทุกคนถึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาคุณครูตุ้มไม่ได้วุ่นวายเพียงแต่หวังดี จนวันนี้ทุกคนรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไปจากชีวิตการทำงาน ไม่มีคนทวงงาน โรงอาหารมีเก้าอี้ว่างหนึ่งตัว บนโต๊ะอาหารไม่มีน้ำพริก ที่คุณครูตุ้มชอบทำให้เพื่อน ๆ ทานตอนพักกลางวัน ชีวิตคนเราก็เท่านี้จริง ๆ คุณครูตุ้มบอกใว้เสมอว่าให้รีบทำดีตอนมีชีวิตอยู่...พอตายไปก็ไม่เหลืออะไร แม้มีชีวิตอยู่ ชีวิตพี่ก็ไม่มีอะไร ไม่มีบ้าน ไม่มีสมบัติอะไร มีเพียง สามี และลูกสาวสองคน กับรถอีกหนึ่งคัน และเงินเดือนที่พอใช้จ่ายและส่งเสียลูกแต่ไม่พอที่จะสร้างสมบัติอะไร แต่พี่ก็อยู่ได้ ถึงแม้จะสร้างไว้มากมาย พอพี่ตายไปก็เอาไปไม่ได้
ขอให้คุณครูตุ้มไปสู่สุขติ...ขอฝากสิ่งที่คุณครูตุ้มทิ้งไว้หน้าคอมฯ ให้ได้อ่านกัน
ผีสามตัว
ผีสามตัว นั่งคุยกัน อยู่ข้างวัด เงียบสงัด วังเวง น่าเกรงขาม
นั่งปรับทุก ถามสุกดิบ ตอนสามยาม ตัวแรกถาม ตัวที่สอง บอกข้าที
...ว่าทำไม เจ้าใย ถึงตายเล่า เรื่องมันเศร้า ข้าโดนยิง ตอนหลบหนี
แล้วถามกลับ เจ้าทำไม สิ้นชีวี ตัวข้านี้ โดนแทง ตอนตีกัน
...ผีทั้งสอง หันไปมอง ตัวที่สาม แล้วก็ถาม ว่าทำไม ถึงตัวสั่น
ทั้งร้องไห้ เหงื่อท่วมหน้า ทำไมกัน พวกเรานั้น ฉันเข้าใจ ให้บอกมา
...ตัวที่สาม อ้ำอึ้ง อยู่ซักครู่ ก็ไม่รู้ ว่าจะพูด ดีไหมหนา
ตัดสินใจ สุดกล้ำกลืน ฝืนอุรา อันตัวข้า....มานั่งขี้....ยังไม่ตาย.....
หวัดดีครับ
พี่หนุ่ม ร้อยเกาะ คงสบายดี....
คงยังเป็นพี่ที่น่ารักของน้อง ๆ บันทึกข้อมูลเสมอ...นะจ๊ะ