วันศุกร์ที่ผ่านมานี้ ดิฉันได้เดินทางกลับบ้านเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเลยมันมีความลึกซึ้งที่อยู่ข้างในค่ะ ก็คือขณะที่ดิฉันนั่งรถประจำทางกลับบ้านสายพุนพิน-คีรีรัฐ มีป้าคนหนึ่งท่านได้กล่าวถึงลูกในปัจจุปันไม่ค่อยมีเวลาให้กับครอบครัวหรือคนที่อยากเห็นความสำเร็จของเราก่อนใครๆ คนๆนั้นก็คงไม่พ้นพ่อกับแม่ของเรานั้นเองค่ะ แล้วป้าบอกว่าที่ยังหนักไปกว่านั่นก็คือไม่เอาใจหรือดูแลพ่อกับแม่ที่ท่านชราลงเรื่อยๆ ทั้งที่พวกท่านกำลังต้องการกำลังใจจากลูกๆ หรือคนดูแลเอาใจใส่พวกท่าน ป้ายังกล่าวต่อไปเรื่อยๆด้วยความน้อยเนื้อตำใจอีกว่าลูกบางคนด่าว่าพ่อแม่โดยเขาไม่รู้เลยว่า คนที่เขาด่าว่าอยู่นั้นเป็นผู้ที่ให้ชีวิตเรามา

   เมื่อดิฉันได้ฟัง รู้สึกเสียใจ แล้วรู้ไหมค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นกับดิฉัน นั่นก็คือ ดิฉันไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากมีน้ำที่ไหลออกมาจากตา จากก้นบึ้งของหัวใจ สิ่งที่พูดออกมาไม่ได้ที่อยู่ข้างในก็คืออยากจะบอกป้าว่าลูกทุกคนรักพ่อกับแม่มากและคงไม่มีสิ่งไหนที่จะพรรนาถึงพระคุณของพ่อกับแม่ได้ และบางครั้งการที่ลูกไม่มีเวลาจะกลับบ้านไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่รักพ่อกับแม่ ทั้งหมดนี้อยากจะบอกป้าแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้ออกมาเป็นน้ำตาอย่างเดียวเท่านั้น

   ถ้าทุกท่านได้เข้ามาเปิดอ่านบล็อกนี้ ดิฉันอยากให้ทุกคนกลับบ้าน แล้วควรจะทำกิจกรรมร่วมกับครอบครัว เพื่อประสานสายใยที่ขาดหายไป ให้เติมเต็ม เมื่อทุกคนกลับไปแล้วควรจะบอกรักพ่อกับแม่ซึ่งการทำอย่างนี้จะทำให้พ่อกับแม่สุขใจยิ่งกว่ามีเงินเป็นล้านเสียอีก และดิฉันอยากให้ทุกคนเอาใจใส่ดูแลพ่อกับแม่ของเรา ซึ่งไม่กี่นี้แล้วก็จะถึงวันแม่แล้ว ดิฉันอยากให้ทุกคนกลับบ้านแล้วบอกรักพ่อกับแม่และอยากให้ขอโทษในสิ่งที่ผ่านมาที่เราทำอะไรที่ไม่ดีไว้กลับพ่อกับแม่ และส่วนคนที่ติดธุระก็รักพ่อกับแม่ทางโทรศัพท์นะค่ะ

  สุดท้ายนี้ถ้าดิฉันกล่าวอะไรผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย