การจัดการรูปแบบการดำเนินชีวิต เป็นสิ่งที่สอนกันไม่ได้ จริงอยู่ที่ว่าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ต่างก็สอนสั่งให้เราดำเนินชีวิตอยู่ในแนวทางที่เห็นได้ว่าอนาคตข้างหน้ามันคือความสำเร็จ แต่จะมีสักกี่คนที่เดินตามเส้นทางนั้นไปจนถึงจุดหมายปลายทางได้โดยไม่ออกเถลไถลออกนอกทางไปบ้าง

        เราก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีเป้าหมายตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า ทีนี้ว่าด้วยวัยที่เกินกว่าจะต้องมีคนมาคอยตักเตือน สั่งสอน และชี้ทางแล้ว ก็ถึงคราวที่ตนจะต้องเป็นที่พึ่งแห่งตน กำหนดเส้นทางที่จะเดินด้วยตัวเอง อุปสรรคใช่ว่าจะไม่มี แต่เราก็มองข้ามมันไปได้ เมื่อเป้าหมายข้างหน้ายังเด่นชัดอยู่ แต่อุปสรรคที่สำคัญที่สุดหาใช่ปัจจัยภายนอกไม่ แต่มันคือ อะไรๆ ในตัวของเราเองนั่นแหละ เจ้าตัวอะไรๆ ที่ว่าก็คือ จิตใจของเราที่ไม่จดจ่อ เห็นแต่ไม่จดจ่อ คอยแต่จะออกนอกลู่นอกทาง ต้องหาทางดึงมันกลับมาอยู่เรื่อยๆ ทีนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ คงต้องค่อยๆ ฝึกฝน เหมือนเลี้ยงให้เชื่อง ดูแลให้ดี อย่าปล่อยปละละเลย ออกนอกทางไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่อย่าให้ส่งกระทบถึงเป้าหมายที่เรามีอยู่ เพียงแค่นี้หละ ยังไงก็สู้ๆ ตั้งใจทำให้ดี ตัวของเราเองทำไมเราจะสอนตัวเราเองไม่ได้ล่ะ