เพื่อนใจ

       วันนี้ ก็ยังคงนั่งอยู่ผู้เดียวกลางห้องที่รายล้อมด้วยสมบัติขยะ อยากจะสะสางให้ว่างโล่ง แต่ก็ยังไม่ทำซักกะที  ได้แต่พลัดวันอยู่เรื่อยมา เท่าที่สังเกตใจหมองเศร้าก็จะส่งผลถึงห้องเศร้าหมองรุงรังด้วยสิ่งของที่ไม่เป็นระเบียบ ใยใจจึงละเหี่ย เป็นใจ.เ..ย. ฝนก็ตกพรำๆ

        หลังฝนซาและจางหายไป ต้นไม้ใบหญ้าเริงร่าเย็นฉ่ำ แต่ไฉน ใจเจ้ากรรมจึงหมองเศร้า หรือเพราะเรื่องราวในอดีตมันดีดกลับเข้ามาในความทรงจำ สลัดอย่างไรก็ยังไม่หลุดง่ายๆ หวังว่าสักวันกาลเวลาจะพาเจ้าจากไป หรือไม่ก็ข้าจะจากเจ้าไปเอง เจ้าความห่วงหาอาวรณ์ ความอ้างว้าง ความเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย......

         “เพื่อน” ใจมันต้องการเพื่อนเป็นที่ยึดเกาะ ต้องหาเกาะให้มันยึดอยู่ อะไรดีล่ะ?

หนังสื่อ อ่าน ๆ ๆ มันเข้าไปในหัวเลย   โอย... อ่านตั้งหลายหน้าแล้ว ไม่รู้เรื่องเลย ใจไม่ยอมรับ พักไว้ก่อน

 ดูทีวี   เห้อ.... มีแต่รายการอะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นได้เรื่องเลย ใจปฏิเสธอีกแหละ

 ลมหายใจ ดีมะ

หายใจช้าๆ ยาวๆ ลึกๆ หลายๆ ครั้ง

... ผ่านไปหลายนาที

เออ... ค่อยรู้สึกโล่งหน่อย ลมหายใจช่วยพัดพาความวุ่นวายไปได้บ้าง

อาจเป็นเพราะเราสะสมเรื่องการหายใจมาบ่อย 

เมื่อมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก็มักจะมาจบที่ลมหายใจ

ลมหายใจเป็นเพื่อนใจได้ดีจริงๆ 

คนเรานี่ สะสมอะไรมาก เมื่อไม่สบายใจก็มักจะไปจบลงที่เรื่องนั้น