เหมือนเด็กไปเลย  ที่ใครสัญญาอะไรไม่ได้  เป็นต้องจิตใจจดจ่อ  ทวงสัญญากันร่ำไป 

ทำให้คิดถึงเวลาที่ได้บอกกับนักเรียนเรื่องอะไร  แล้วไม่ได้ทำกิจกรรมนั้นสักที  นักเรียนก็จะหมั่นทวง

ครูอ้อยก็มีความรู้สึกเหมือน....เด็ก  ที่มองเห็นจักรยานที่พ่อบ้านจัดหามาให้  และทวงสัญญากับตัวเองว่า.....เมื่อไร  แดดจะอ่อนลงสักที

*****

Bikee5

*****

ดังนั้น อย่าได้ไปสัญญิงสัญญาอะไรกับนักเรียนนะ  ตัวเองยังเป็นเลย

*****

ไม่ใช่เด็กแล้ว  ที่จะทำอะไรได้ตามใจ  แดดร้อนจะแย่  จะขี่จักรยานได้อย่างไร  ก็ต้องรอให้แดดอ่อนลงก่อน  ก็ตอนเย็นพลบค่ำนั่นล่ะ.....พูดกับตัวเองอีกครั้ง

*****

พ่อบ้านบอกว่า  วันนี้จะไปคลองถม  ซื้อกระดิ่งมาติดให้  เอิ๊กเอิ๊ก  หัวเราะกับตัวเองว่า.....เหมือนกับจะไปขายไอติม งั้นล่ะ 

เหมือนเป็นเด็กอีกครั้ง  เตรียมกางเกง  เสื้อ และรองเท้าที่จะไปขี่จักรยาน  พร้อมทั้งวางแผนการแล้วว่า  จะไปที่ไหนดีในวันแรก

*****

กลายเป็น  เป้าประสงค์ในการขี่จักรยาน ของครูอ้อย แซ่เฮ ได้เบี่ยงเบนไปจากการออกกำลังกาย  กลายเป็นศึกษา  วัฒนธรรม  การอยู่  การดำรงชีพของคนในกทม.