สิ่งดีๆยังมีอีกมากมายในวงการสาธารณสุขไทย ควรมีเวทีที่เปิดโอกาสให้บุคลากรผู้ปฏิบัติเหล่านั้นได้นำมาเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ ... ไม่มีความจำเป็นต้องประกวดหรือคัดเลือกก็ได้เพราะบางงาน...คุณค่าที่เกิดอยู่ในใจของผู้เล่าต่างหาก หาใช่รางวัลไม่

ศูนย์ความร่วมมือเพื่อพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล ร่วมกับ สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล(สรพ.)จัดประชุมวิชาการประจำปี Northeast Regional  HA Forum ครั้งที่ 7 : 22-23 กรกฎาคม  2553 “เรียบง่าย... อย่างยั่งยืน” ณ โรงแรมพูลแมนขอนแก่น ราชา ออคิด

 

เริ่มวิชาการยามเช้าของวันที่ 2 ของประชุมวิชาการประจำปี Northeast Regional HA Forum ครั้งที่ 7 ด้วยการนำความสำเร็จและผลงานที่น่าภาคภูมิใจ จัดแยกเป็น 2 ห้อง ผู้เขียนได้มีโอกาสฟังที่ห้องออคิดบอลรูม เป็นการเล่าเรื่องราวของกิจกรรม 5 โรงพยาบาล ได้แก่

  1. รพ.ซำสูง จ.ขอนแก่น
  2. รพ.โพธิ์ชัย จ.ร้อยเอ็ด
  3. รพ.โกสุมพิสัย จ.มหาสารคาม
  4. รพ.น้ำพอง จ.ขอนแก่น และ
  5. รพ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี

 

ขอทยอยเล่าเท่าที่ความสามารถของผู้เขียนที่ไม่ค่อยเข้าใจในงานของชุมชนมากนักมาเล่าให้ฟัง (รายละเอียดติดตามเพิ่มเติมจาก website HACC Md.KKU)

เรื่องที่ 1 เป็นการนำเสนอของ รพ.ซำสูง จ.ขอนแก่น “คาราวานความสุข” โดย อ.นพ.วิโรจน์ เลิศพงศ์พิพัฒน์ ผู้อำนวยการ รพ. แสดงให้เห็นการบูรณาการโดยการร่วมมือระหว่างทีมโรงพยาบาลกับชุมชน ผู้บริหารรพ.เริ่มด้วยการคิดใหม่ทำใหม่ ด้วยการบูรณาการที่เน้นผลลัพธ์ แต่ละคนจะมีส่วนที่ทำให้องค์กรประสบผลสำเร็จโดยรวมงานโครงการต่างๆของโรงพยาบาลมายุบรวม ใช้ทรัพยากรร่วมกัน และก้าวหน้าเชิงรุกสู่ส่วนราชการอื่นๆ ร่วมกับชุมชน ออกดำเนินกิจกรรมสู่กลุ่มเป้าหมาย ... เป็นการทลายกำแพงระหว่างส่วนราชการต่างๆโดยตั้งเป้าหมายร่วมกันว่า “งานสาธารณสุขในอำเภอคืองานของเรา” ยึดหลัก รวมใจ รวมตัว ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมประเมินผล นับเป็นแบบอย่างที่ดีของผู้นำองค์กรที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และเข้าใจเป้าหมายของการทำงาน”คุณภาพโรงพยาบาล” อย่างแท้จริง

 

เรื่องที่ 2 เป็นการนำเสนอของ รพ.โพธิ์ชัย จ.ร้อยเอ็ด โดยคุณหมอภรต  เอี่ยมประไพ เป็นแพทย์รุ่นใหม่ที่สะท้อนภาพลักษณ์ของตัวตนที่มีความงดงามด้านจิตใจและการกระทำ การออกเยี่ยมผู้ป่วยยามค่ำคืนเป็นภาพสะท้อนของแพทย์ที่มี humanized care การมองเห็นความต่างและข้อจำกัดของคนจน การรู้จักแบ่งปัน การให้ การมองหาความสุขและความงามของธรรมชาติ จิตใจ และความเป็นจริงบนวิถีชีวิตชาวบ้าน ความยากลำบากและขาดแคลนหรือข้อจำกัดทางกายภาพ ถูกบูรณาการสู่การดูแลด้วยหัวใจแบบธรรมชาติของคุณหมอเองเป็นเสน่ห์ของการนำเสนอครั้งนี้ คุณหมอทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ว่า “...ผมไม่รู้จักและไม่เข้าใจ HA... ผมว่าการที่จะทำให้ยั่งยืนคือ การทำจนเป็นนิสัย...”

 

การนำเสนอเรื่องนี้มีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าการจะนำมาถอดบทเรียนเพียงเท่านี้ ด้วยลีลาการเล่าที่เริ่มและจบด้วยข้อคิดที่แพทย์หลายท่านได้รับฟังคงสะอึกไม่น้อย

 

เรื่องที่ 3 เป็นการนำเสนอของ รพ.โกสุมพิสัย “การดูแลผู้ป่วยหลอดเลือดสมองที่บ้าน” ซึ่งใช้แนวคิดชุมชนมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมโดยรวมทีมโรงพยาบาล และทีมชุมชนเพื่อเสริมพลังตนเองในกรดูแลผู้ป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองที่บ้าน โดยจัดอบรมให้ความรู้ จัดตั้งกองทุน ได้เห็นความพยายามที่จะสร้างความยั่งยืนของการช่วยเหลือผู้ป่วยและญาติ ด้วยการยกระดับสู่การทำวิจัยเพื่อให้เกิดความยั่งยืน ขอให้ประสบความสำเร็จในอีกระดับหนึ่ง

 

 

เรื่องที่ 4 เป็นการนำเสนอของ รพ.น้ำพอง “โรงพยาบาลสร้างสังคมอยู่เย็นเป็นสุข” เป็นการมองเห็นปัญหาชุมชนแบบองค์รวม แล้วบูรณาการโดยสร้างกลุ่มเครือข่ายเกิดกระบวนการออมน้ำ ออมดิน ออมต้นไม้ จัดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นักวิชาการเกษตร ข้าราชการบำนาญ พระภิกษุ และนักเรียนเข้าชุมชน เป็นสิ่งน่าภาคภูมิใจในผลลัพธ์ที่เกิดเป็นรูปธรรม ผลที่มิได้จบลงด้วยตัวเลขของการดูแลสุขภาพเท่านั้น แต่มีการมองด้านเศรษฐกิจของครอบครัวและการวางแผนให้ชุมชนได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขอีกด้วย

 

 

และเรื่องที่สุดท้าย เป็นการนำเสนอของ โรงพยาบาลชุมชน จ.อุบลราชธานี “การประเมินการบริหารจัดการโรคเบาหวาน” โดย ภญ.อาภรณ์ จตุรภัทรวงศ์ ด้วยการติดตามผลลัพธ์ของการบริการผู้ป่วยเบาหวานที่มีจำนวนมากที่ยังขาดการบันทึกจัดเก็บอย่างเป็นระบบทำให้มองแนวโน้มของผลลัพธ์การดูแลรักษาได้ยาก มีการใช้กระบวนการศึกษาที่เป็นระเบียบ มีขั้นตอนของการวิจัยมาดำเนินการจนเห็นเป็นรูปธรรมผลลัพธ์การดูแลที่ชัดเจน สมควรนำเป็นแบบอย่าง

 

 

สิ่งดีๆเหล่านี้ยังมีอีกมากมายในวงการสาธารณสุขไทย ควรมีเวทีที่เปิดโอกาสให้บุคลากรผู้ปฏิบัติเหล่านั้นได้นำมาเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ ...อาจไม่มีความจำเป็นต้องประกวดหรือคัดเลือกก็ได้เพราะบางงานนั้นคุณค่าที่เกิดอยู่ในใจของผู้เล่าต่างหาก หาใช่รางวัลไม่

และเรื่องเล่าดีๆเหล่านี้สามารถนำมาเล่าให้มีความสุขได้ทั้งวัน... ด้วย “สุนทรียสนทนา”...